Sułów (wieś w województwie dolnośląskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°29′57″N 17°10′13″E
- błąd 38 m
WD 51°31'N, 17°10'E, 51°29'58.78"N, 17°10'5.20"E
- błąd 19978 m
Odległość 279 m
Sułów
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Piotra i Pawła
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat milicki
Gmina Milicz
Liczba ludności (III 2011) 1583[1]
Strefa numeracyjna 71
Kod pocztowy 56-300
Tablice rejestracyjne DMI
SIMC 0878300
Położenie na mapie gminy Milicz
Mapa konturowa gminy Milicz, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sułów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sułów”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Sułów”
Położenie na mapie powiatu milickiego
Mapa konturowa powiatu milickiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sułów”
Ziemia51°29′57″N 17°10′13″E/51,499167 17,170278
Nieoficjalny herb wsi Sułów

Sułów (niem. Sulau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie milickim, w gminie Milicz, nad rzeką Barycz na terenie Stawów Milickich. W latach 1775–1945 samodzielne miasto. W latach 1945–1954 i 1973–1977 miejscowość była siedzibą gminy Sułów. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wrocławskim.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwę miejscowości w polskiej formie Sulów oraz po niemiecku Sulau w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[2].

Po II wojnie światowej polska administracja nadała miejscowości nazwę Sulejewo[3], którą później zmieniono na polską historyczną Sułów.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczy 1583 mieszkańców[1]. Jest największą miejscowością gminy Milicz.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • zespół pałacowy, z drugiej połowy XVII w. – XIX w.:
    • pałac, zbudowany u schyłku XVII w. w stylu barokowym, przebudowany w XVIII w. w stylu rokoko, odnowiony w latach 60. XX wieku. W środku wystrój barokowy oraz, w mniejszym stopniu, rokokowy (piec kaflowy)
    • park
  • dom, Rynek 11, z XVIII/XIX w.
  • spichrz, murowano-szachulcowy, ul. Zamkowa 3, z około roku 1800
  • budynek gospodarczy, obecnie mieszkalny, ul. Żmigrodzka 10, szachulcowy, z 1820 r.

inne zabytki:

  • zamek myśliwski (fundamenty) na wyspie koło wsi, znany od 1351 r., a zniszczony w 1500 r. Zamek wybudowany został przez Piastów oleśnickich. Pod koniec XV w. był siedzibą rycerzy-rozbójników. Zburzony został przez wyprawę wrocławskich mieszczan.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, str.19.
  3. Pierwsza powojenna mapa Polski wydana przez WIG Sztabu Generalnego w roku 1945
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 124,125. [dostęp 19.9.2012].
  5. https://zabytek.pl/pl/obiekty/sulow-kosciol-par-pw-sw-piotra-i-pawla
  6. Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski podaje lata 1731-1767
  7. https://zabytek.pl/pl/obiekty/sulow-kosciol-ewangelicki-ob-pomocniczy-pw-mb-czestochowskiej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesław Cetwiński, 1987. Zabytki architektury w województwie wrocławskim. Wyd. Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu.
  • Janusz Czerwiński: Wrocław i okolice. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1976, s. 192. ISBN 83-217-2279-2.
  • Maria Irena Mileska (red.): Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 699. ISBN 83-01-09822-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]