Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy
51°03′12″N 20°42′28″E/51,053333 20,707778 | |
 | |
| park krajobrazowy | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Położenie |
gminy: Strawczyn, Mniów, Miedziana Góra, Zagnańsk, Bliżyn, Łączna, Stąporków, Suchedniów, miasto Suchedniów; otulina także w Skarżysku-Kamiennej |
| Mezoregion | |
| Data utworzenia |
10 czerwca 1988 |
| Akt prawny |
Uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach Nr XXVIII/279/88[1] |
| Powierzchnia |
198,95 km² |
| Powierzchnia otuliny |
275,14 km² |
| Obszary chronione |
rezerwaty przyrody: 5 w parku, 2 w otulinie |
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego  | |
Położenie na mapie Polski  | |
| 51°03′12″N 20°42′28″E/51,053333 20,707778 | |
| Strona internetowa | |
Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy w województwie świętokrzyskim. Obejmuje zachodnią część Płaskowyżu Suchedniowskiego, Wzgórza Kołomańskie i Tumlińskie oraz Pasmo Oblęgorskie, z najwyższym wzniesieniem Górą Siniewską (448,8 m n.p.m.).
Powierzchnia parku wynosi 19 895 ha, a otuliny 27 514 ha[1]. Park został ustanowiony w celu ochrony unikatowych zasobów przyrodniczych oraz kulturowych regionu, stanowiących pozostałości Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego. Obszar Parku jest ważnym regionalnym węzłem hydrograficznym i terenem źródliskowym rzek Krasnej, Bobrzy i Kamionki.
Park krajobrazowy zarządzany jest przez Zespół Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych[2].
Flora
[edytuj | edytuj kod]Największym walorem tego parku są występujące na żyznych siedliskach lasy, zajmujące 91% jego powierzchni. Osobliwością rodzimej przyrody są stanowiska modrzewia polskiego. W runie leśnym występuje wiele gatunków roślin naczyniowych objętych ochroną całkowitą lub częściową.
Rezerwaty i pomniki przyrody
[edytuj | edytuj kod]Najcenniejsze fragmenty lasów chronione są w rezerwatach Świnia Góra, Dalejów, Górna Krasna, Perzowa Góra oraz Barania Góra. W otulinie Parku znajdują się rezerwaty Kręgi Kamienne oraz Zachełmie.
Wyjątkowe obiekty przyrody żywej i nieożywionej uznano za pomniki przyrody. Najbardziej znany jest Dąb Bartek znajdujący się w Zagnańsku oraz odsłonięcie geologiczne piaskowców tumlińskich Ciosowa.
Obiekty historyczne
[edytuj | edytuj kod]Bogactwo kulturowe parku związane jest z występowaniem unikatowych zespołów zabytków techniki dawnego górnictwa i hutnictwa rud żelaza oraz metali nieżelaznych. Najciekawsze z nich to ruiny wielkiego pieca hutniczego w Samsonowie, pozostałości zakładu wielkopiecowego w Bobrzy z potężnym murem oporowym oraz pozostałości pieca w Kuźniakach[3].
W wielu miejscowościach zachowały się zabytkowe obiekty architektury sakralnej i świeckiej. Najbardziej znany, usytuowany w Paśmie Oblęgorskim zespół krajobrazowo-parkowy w Oblęgorku mieści muzeum związane z życiem i twórczością Henryka Sienkiewicza.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-15].
- ↑ Uchwała nr L/609/22 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 22 sierpnia 2022 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXIX/507/09 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 3 sierpnia 2009 r. w sprawie utworzenia wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej Zespołu Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych w Kielcach i nadania jej statutu [online], Dziennik Urzędowy Województwa Świętokrzyskiego [dostęp 2025-10-04].
- ↑ Suchedniowsko-Oblęgorski – Wiadomości ogólne – Zespół Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych [online] [dostęp 2025-10-04].