Sufczyn (województwo małopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°57′45″N 20°44′57″E
- błąd 39 m
WD 49°58'N, 20°48'E, 49°57'53.89"N, 20°45'8.64"E
- błąd 19506 m
Odległość 3431 m
Sufczyn
wieś
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat brzeski
Gmina Dębno
Liczba ludności (2008) 1960[1]
Strefa numeracyjna 14
Kod pocztowy 32-852
Tablice rejestracyjne KBR
SIMC 0819444
Położenie na mapie gminy Dębno
Mapa konturowa gminy Dębno, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Sufczyn”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Sufczyn”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Sufczyn”
Położenie na mapie powiatu brzeskiego
Mapa konturowa powiatu brzeskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Sufczyn”
Ziemia49°57′45″N 20°44′57″E/49,962500 20,749167

Sufczynwieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Dębno.

Wieś położona jest na pograniczu dwóch krain geograficznych. Południowa część miejscowości z przysiółkami: Górny, Rajsko, Granice i Zagórze znajduje się na północnym krańcu Karpat, a dokładniej Pogórza Wiśnickiego. Północna część Sufczyna z przysiółkiem Dolny i okolicami trasy krajowej nr 94 należą już do Kotliny Sandomierskiej. Przez wieś przepływa rzeka Kisielina.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnowskim. Integralne części miejscowości: Granice pod Bukową, Granice Sufczyńskie, Rajsko, Sufczyn Dolny, Zagórze[2].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Suchczyn wymienia w latach (1470–1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sufczyn powstał w 1317 lub 1357[4] na podstawie przywileju Władysława Łokietka. Zezwolił on Mściwojowi z rodu Pobogów dziedzicowi Dębna za poczynione przezeń na rzecz tego księcia, a późniejszego króla zasługi i służby osadzić wieś na prawie średzkim wraz z immunitetem. Do XVIII w. Sufczyn był nazywany Suchczynem[5].

Wieś w 1470 roku wymienił Jan Długosz w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis gdzie jako właściciela wsi zanotował kasztelana i starostę krakowskiego Jakuba Dębińskiego. W 1581 znajdowało się w niej 15 łanów kmiecych, 3 zagrodników z rolą, 2 piekarzy, 1 dudę i 4 rzemieślników[5]. Właścicielem wsi był w tym czasie Jan Rupniewski[5].

Pod koniec XIX wieku wieś wymienia Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i notuje w Sufczynie dwa obszary: dworski i wiejski. W obszarze dworskim leżało 12 domów i liczył on 86 mieszkańców. Miał 544 mórg roli, 37 morg łąk, 4 morgi ogrodu, 26 morg pastwisk, 158 morg lasu, 4 morgi moczarów i 9 morg nieużytków. Znajdował się w nim zakład gorzelniczy, 2 karczmy oraz młyn. Majątek ten należał do Wyhowskich. Obszar mniejszy, wiejski liczył 651 morg roli, 81 morg łąk, 85 morg pastwisk i 25 morg lasu. Znajdowało się tam 154 domy, a wieś liczyła w sumie 907 mieszkańców w tym 41 wyznania mojżeszowego[5].

Sufczyn do 1934 pełnił funkcję gminy. Ostatnim wójtem był Piotr Witek, a przed nim urząd ten sprawował przez wiele lat Adam Michałek. Po utworzeniu gmin zbiorowych w 1934 Sufczyn przyłączono do gminy Dębno.
Dzielnice wsi w czasach emigracji: Dół, Góra, Granice, Zagórze i Piekło.

Podział na dzielnice przed emigracją

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W Sufczynie znajduje się figura św. Jana Nepomucena. Ustawiona została na kamiennym, ogzymsowanym postumencie, na którego czołowej ścianie widnieją dwa płaskorzeźbione kartusze z herbami Nowina i Trąby oraz wykonana współcześnie z figurą antyczną majuskułą łacińska inskrypcja informująca, iż figurę ową ufundowali Józef Janota z żoną Teofilą, a stało się to 6 października 1751 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urząd Gminy Dębno
  2. GUS. Rejestr TERYT
  3. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, "Liber Beneficiorum", Aleksander Przezdziecki, Tom II, Kraków 1864, str. 271.
  4. Albert Kryszczuk: Sufczyn. s. 1.
  5. a b c d Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich t. XI, hasło "Sufczyn". nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1890. s. 556. [dostęp 2018–05–02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]