Sukkot (święto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: Sukkot.
Sukkot
Fourspecies.jpg
Rebe Tosh wymachujący palmą (lulaw) podczas święta (2005).
Dzień 15. dzień Tiszri
Religie judaizm
Inne nazwy Święto Szałasów, Kuczki
Wikimedia Commons
Tradycyjny szałas (sukka) stawiany na święto Sukkot przez Żydów, Jerozolima, Izrael.

Sukkot (סוכות), pol. Święto Szałasów (Namiotów), zwane też Kuczkiżydowskie święto rozpoczynające się pięć dni po święcie Jom Kippur, a dwa tygodnie po rozpoczęciu roku.

Święto należy do świąt radosnych i upamiętnia mieszkanie w szałasach i namiotach (sukka, szałas, kuczka w hebr. - סוכה Suka) podczas ucieczki Izraelitów z Egiptu i wędrówki do Kanaanu.

W starożytności święto było związane ze żniwami. Przez siedem dni święta ortodoksyjni żydzi mieszkają poza domem w budach pod gołym niebem - w Izraelu często budowanych na balkonach. Podczas święta recytuje się psalmy i wykonuje się obrzęd kołysania bukietami splecionymi z gałązek palmy (lulaw), trzech gałązek mirtu (hadasa), dwóch gałązek wierzby (arawa) trzymanymi w prawej ręce i owocami etrogu (cytron) w lewej. Kołysanie wykonuje się na cztery strony świata oraz w górę i w dół na znak czci dla Stwórcy tych darów[1][2]. Następnie ludzie udają się na codzienną procesję, którym towarzyszą modły o dobre plony. Procesja dnia siódmego była najdłuższa i nazywano ją Hoszanna Raba, a tłum uroczyście obchodził synagogę siedem razy.

Inną ceremonią jest obrzęd czerpania wody w dzień Szmini Aceret, będący kulminacją święta.

Sukkot trwa siedem dni, a święto zamyka dzień ósmy tzw. Simchat Tora ("Radość Tory"), w którym obnoszone są w radosnej procesji zwoje Tory siedmiokrotnie wokół świątyni. Ten dzień jest tak radosnym dniem, że jako jedyny czas w roku nawet dzieci otrzymują możliwość dotknięcia świętych zwojów pisanych świętymi literami (które dozwolone są jedynie kapłanom).

W święto Szałasów rozpoczyna się druga sesja Knesetu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Por. M. Rosik: Dni świąteczne nakazane w Prawie. s. 117.
  2. N. Kameraz-Kos: Święta i obyczaje żydowskie. s. 75.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kameraz-Kos N.: Święta i obyczaje żydowskie. Warszawa: 2000.
  • Rosik M.: Dni świąteczne nakazane w Prawie. W: Judaizm u początków ery chrześcijańskiej. Wrocław: TUM, 2008, s. 94-126, seria: Bibliotheca Biblica. ISBN 978-83-7454-078-0.