Sulibórz (powiat choszczeński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sulibórz
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat choszczeński
Gmina Recz
Wysokość 89 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 159
Strefa numeracyjna (+48) 95
Kod pocztowy 73-210
Tablice rejestracyjne ZCH
SIMC 0186393
Położenie na mapie gminy Recz
Mapa lokalizacyjna gminy Recz
Sulibórz
Sulibórz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sulibórz
Sulibórz
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Sulibórz
Sulibórz
Położenie na mapie powiatu choszczeńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu choszczeńskiego
Sulibórz
Sulibórz
Ziemia53°19′38″N 15°34′32″E/53,327222 15,575556

Sulibórz (niem. Groß Silber) – osada sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Recz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. W roku 2007 osada liczyła 159 mieszkańców.

Leśniczówka wchodząca w skład sołectwa: Bytowo.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Osada leży ok. 8 km na północny wschód od Recza, przy drodze wojewódzkiej nr 151, między Suliborkiem a Ińskiem, przy trasie byłej kolei wąskotorowej Kozy - Poźrzadło-Dwór.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada o metryce średniowiecznej, założona na prawie polskim, na tzw. surowym korzeniu przed 1296 r. jako Sylber. Od XIV wieku do k. XVIII wieku Sulibórz stanowił własność rodu von Wedel. Osada została zniszczona w 1410 r. podczas wojny polsko-krzyżackiej. W 1491 r. wymienia się proboszcza Johanna Schrödera, któremu powierzono zarząd świątyni na trzy lata. Patronami kościoła byli zawsze właściciele majątku w Suliborzu. W 1492 r. występuje w źródłach jako Groten Silber. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618 - 1648) Sulibórz został doszczętnie zniszczony przez wojska cesarskie. W 1714 r. właścicielem osady był Adam Matz von Wedel. W 1748 r pożar strawił prawie cały Sulibórz. W 1744 r. do szkoły uczęszczało 34 dzieci Pod koniec XVIII wieku Wedlowie sprzedali majątek rodzinie Zimmermann - urzędnikom królewskim. W 1816 r. po reformie administracyjnej w Prusach wieś przyłączono do powiatu Szadzko w prowincji pomorskiej (odłączając tym samym od Brandenburgii). W 1832 r. majątek ziemski Sulibórz stał się własnością Alberta A. Mätzke. W 1878 r. majątek nabył von Rabe z Berlina, znacznie rozbudował folwark liczący wówczas 1 043 ha, zbudował gorzelnię. W latach 20. XX wieku majątek przejęła rodzina Büttner, który pozostał w jej rękach do 1945 r. W 1945 r. wieś znalazła się na linii frontu, zrujnowana została większość zabudowań – głównie zagród chłopskich, kościół, pałac. Wieś została zasiedlona z dość znacznym opóźnieniem. Majątek upaństwowiono, później funkcjonowała tu Rolnicza spółdzielnia produkcyjna potem powstało Państwowe Gospodarstwo Rolne, od 1991 r. w zasobach Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Obecnie częściowo wydzierżawiony.[1]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2][3]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia. „UMiG”. Recz. 
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 11. [dostęp 26.4.13].
  3. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 
  4. M. Majewski Ludwisarstwo stargardzkie XVI-XVII wieku. Przyczynek do "Corpusu Campanorum Pomeranorum" [w:] Mała Ojczyzna - Wczoraj i Dziś. Materiały z sesji, Stargard 1999, s. 58