Sulibórz (powiat choszczeński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°19′38″N 15°34′32″E

- błąd

38 m

WD

53°24'N, 15°39'E

- błąd

20593 m

Odległość

1858 m

Sulibórz
osada
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

choszczeński

Gmina

Recz

Wysokość

89 m n.p.m.

Liczba ludności (2007)

159

Strefa numeracyjna

95

Kod pocztowy

73-210

Tablice rejestracyjne

ZCH

SIMC

0186393

Położenie na mapie gminy Recz
Mapa konturowa gminy Recz, u góry znajduje się punkt z opisem „Sulibórz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Sulibórz”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Sulibórz”
Położenie na mapie powiatu choszczeńskiego
Mapa konturowa powiatu choszczeńskiego, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Sulibórz”
Ziemia53°19′38″N 15°34′32″E/53,327222 15,575556

Sulibórz (niem. Groß Silber) – osada sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Recz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. W roku 2007 osada liczyła 159 mieszkańców.

Leśniczówka wchodząca w skład sołectwa: Bytowo.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Osada leży ok. 8 km na północny wschód od Recza, przy drodze wojewódzkiej nr 151, między Suliborkiem a Ińskiem, przy trasie byłej kolei wąskotorowej Kozy - Poźrzadło-Dwór.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada o metryce średniowiecznej, założona na prawie polskim, na tzw. surowym korzeniu przed 1296 r. jako Sylber. Od XIV wieku do k. XVIII wieku Sulibórz stanowił własność rodu von Wedel. Osada została zniszczona w 1410 r. podczas wojny polsko-krzyżackiej. W 1491 r. wymienia się proboszcza Johanna Schrödera, któremu powierzono zarząd świątyni na trzy lata. Patronami kościoła byli zawsze właściciele majątku w Suliborzu. W 1492 r. występuje w źródłach jako Groten Silber. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618 - 1648) Sulibórz został doszczętnie zniszczony przez wojska cesarskie. W 1714 r. właścicielem osady był Adam Matz von Wedel. W 1748 r pożar strawił prawie cały Sulibórz. W 1744 r. do szkoły uczęszczało 34 dzieci Pod koniec XVIII wieku Wedlowie sprzedali majątek rodzinie Zimmermann - urzędnikom królewskim. W 1816 r. po reformie administracyjnej w Prusach wieś przyłączono do powiatu Szadzko w prowincji pomorskiej (odłączając tym samym od Brandenburgii). W 1832 r. majątek ziemski Sulibórz stał się własnością Alberta A. Mätzke. W 1878 r. majątek nabył von Rabe z Berlina, znacznie rozbudował folwark liczący wówczas 1 043 ha, zbudował gorzelnię. W latach 20. XX wieku majątek przejęła rodzina Büttner, który pozostał w jej rękach do 1945 r. W 1945 r. wieś znalazła się na linii frontu, zrujnowana została większość zabudowań – głównie zagród chłopskich, kościół, pałac. Wieś została zasiedlona z dość znacznym opóźnieniem. Majątek upaństwowiono, później funkcjonowała tu Rolnicza spółdzielnia produkcyjna potem powstało Państwowe Gospodarstwo Rolne, od 1991 r. w zasobach Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Obecnie częściowo wydzierżawiony[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2][3]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia. „UMiG”. Recz. 
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 11. [dostęp 2013-04-26].
  3. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 
  4. M. Majewski Ludwisarstwo stargardzkie XVI-XVII wieku. Przyczynek do "Corpusu Campanorum Pomeranorum" [w:] Mała Ojczyzna - Wczoraj i Dziś. Materiały z sesji, Stargard 1999, s. 58