Superstrat językowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Superstrat językowy – wymarły język ludności napływowej na danym obszarze lub jego ślady w mowie tubylczej, która zachowała się w dalszym użyciu[1]. Wpływem superstratu można wyjaśnić pewne innowacje w obrębie języka pierwotnego, np. obecność w nim elementów o charakterze niesystemowym[1], pojawienie się nowych głosek lub zmiana sposobu ich wymowy, a także zapożyczenia i kalki językowe[2]. Przykładem superstratu był język plemienia Franków (pochodzenia germańskiego), który zanikł, wywierając wpływ na kształt łaciny ludowej, rozprzestrzenionej w starożytnej Galii[1]. Jako ślady superstratu niemieckiego w gwarach śląskich (słowiańskich) podaje się m.in. czasowniki trefić „spotkać” i presować „prasować”[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratysława: Obzor, 1993, s. 427, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  2. a b Superstrat językowy, [w:] Halina Karaś, Leksykon terminów i pojęć dialektologicznych, [w:] Dialekty i gwary polskie, Zakład Historii Języka Polskiego i Dialektologii UW, Towarzystwo Kultury Języka [dostęp 2019-06-06].???