Supliki chłopskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Supliki chłopskie (łac. supplicatio - błaganie, prośba)[1] – pisemne skargi lub prośby chłopskie rozpowszechnione głównie w XVIII w. kierowane do właściciela dóbr ziemskich.

Pisma chłopów dotyczące spraw wyzysku pańszczyźnianego, w przypadku dóbr prywatnych kierowane do właściciela lub administratora, w przypadku dóbr królewskich do króla lub sądu referendarskiego. Supliki, czy to w formie płaczliwej prośby czy też stanowczego żądania oraz uporu chłopskiego nie spełniały chłopskich oczekiwań[2].

 Osobny artykuł: Suplika torczyńska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik terminów literackich
  2. Tadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski. Warszawa 1973, s.470

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Łepkowski: Słownik historii Polski. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973.