Surmia żółtokwiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Surmia żółtokwiatowa
Ilustracja
Kwiaty
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd astropodobne
Rząd jasnotowce
Rodzina bignoniowate
Rodzaj surmia
Gatunek surmia żółtokwiatowa
Nazwa systematyczna
Catalpa ovata George Don
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Ulistniona korona drzewa

Surmia żółtokwiatowa (Catalpa ovata) – gatunek drzewa liściastego o szerokiej koronie[4] należący do rodziny bignoniowatych. Drzewo to jest gatunkiem typowym dla Chin i Tybetu, gdzie dorasta do 10-15 metrów wysokości, ze względu na jej dekoracyjność, uprawia się ja w wielu krajach w tym w Polsce.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo o szerokiej koronie osadzonej na krótkim pniu, rzadko dorasta 15 metrów wysokości, z reguły jest to około 10 metrów[4].
Liście
Szerokojajowate dorastające do 10-20 cm[4], podzielone do 2 par bocznych klap, z wierzchu liście aksamitnie owłosione, od spodu nagie, z plamkami nektarników w kątach łączeń nerwacji liści, nerwacja barwy ciemnowiśniowej, dojrzałe liście lekko sztywne i na wierzchołku krótko-zaostrzone[4].
Kwiaty
Nieduże dorastające maksymalnie do 3 cm ∅[4], skupione w wielokwiatowych wiechach, barwy kremowej lub żółtawej z ciemniejszymi smugami i plamkami, miododajne[4].
Owoce
Podobne do owoców surmii bignoniowej torebki – długie i cylindryczne. Pozostają na drzewie przez całą zimę.
Korzenie
Mięsiste i dość grube, słabo rozgałęzione[4].

Wymagania[edytuj | edytuj kod]

Drzewo ciepło- i światłolubne, wymagające miejsc nasłonecznionych, a także osłoniętych od wiatrów. Dobrze rośnie na glebach suchych, toleruje również gleby piaszczyste suche, oraz żyzne i świeże[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Najmniej dekoracyjna surmia z wszystkich uprawianych w Polsce, ze względu na mało efektowne kwiaty, jednak wysoko odporna na zanieczyszczenia miejskie i najbardziej odporna na mrozy. Używana do nasadzeń alejowych i pojedynczych jako drzewo soliterowe[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2012-06-21] (ang.).
  3. Catalpa ovata, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b c d e f g h i Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: PWN, 2011, s. 466-467. ISBN 978-83-01-15369-4.