Susłogon bylicowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sułogon bylicowy
Urocitellus armatus[1]
Kennicott, 1863
suseł północno-amerykański
suseł północno-amerykański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina afrowiórki
Plemię świstaki
Rodzaj susłogon
Gatunek susłogon bylicowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Susłogon bylicowy[3], dawniej także: suseł północno-amerykański[4] (Urocitellus armatus) – gryzoń z rodziny wiewiórkowatych[5][1] występujący w amerykańskich stanach: Idaho, Montana, Utah, Wyoming[2].

Systematyka[edytuj]

Susłogon bylicowy po raz pierwszy został opisany przez Roberta Kennicott'a w 1863 roku i włączony do rodzaju Spermophilus[6]. W 2009 roku amerykańscy zoolodzy Kristofer M. Helgen, F. Russell Cole, Lauren Helgen i Don E. Wilson[6] przedstawili opracowanie rewidujące dotychczasowy podział systematyczny rodzaju Spermophilus. Spermophilus armatus został przez nich zaliczony do nowego rodzaju Urocitellus[6] utworzonego z dawnego podrodzaju Urocitellus Obolenskij[7] i otrzymał nazwę Urocitellus armatus[6].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj]

Typową lokalizacją gatunku jest zachodnia część USA, od południowo-zachodniej części stanu Montana, przez wschodnią część Idaho, zachód Wyoming po południową część Utah[2].

Susłogon bylicowy na górze Timpanogos, w paśmie Wasatch, Utah

Ekologia[edytuj]

Susłogon bylicowy jest zwierzęciem stadnym, którego populacje żyją w dużych koloniach. Żywi się głównie zielonymi częściami roślin i nasionami, ale także bezkręgowcami (dżdżownicami), lub nawet małymi kręgowcami. Aktywność roczna trwa od kwietnia do sierpnia. Jesienią zapada w sen zimowy, wcześniej gromadząc zapasy tłuszczu w tkance tłuszczowej brunatnej, które są rezerwą energetyczną na czas hibernacji. Samice rodzą jeden raz w roku – zwykle w miocie jest 4–6 młodych. Susłogon bylicowy zasiedla otwarte przestrzenie – najchętniej suche łąki, pastwiska lub pola uprawne. Mieszka w podziemnych norach[2].

Przypisy

  1. a b Urocitellus armatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Urocitellus armatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Krzysztof Próchnicki, Piotr Duda, Tadeusz Grądziel, Stefan Męczyński, Ryszard Styka, Jan Śmiełowski: Suseł perełkowany. Świebodzin: Wydawnictwo Klubu Przyrodników, 2008, s. 140, seria: Monografie przyrodnicze. ISBN 978-83-87846-56-5.
  5. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spermophilus armatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2011-11-01]
  6. a b c d e Kristofer M. Helgen, F. Russell Cole, Lauren Helgen, Don E. Wilson. Generic revision in the Holarctic ground squirrel genus Spermophilus. „Journal of Mammalogy”. 2 (90), s. 270–305, 2009 (ang.). 
  7. a b F.A. Karlik: Citellus (Urocitellus) undulatus Pallas, 1778. Long-Tailed Ground Squirrel, or Eversmann.s Souslik (ros.). agroatlas.ru. [dostęp 2011-10-04].