Suseł rdzawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Suseł rdzawy
Spermophilus major[1]
(Pallas, 1778)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Nadgromada

żuchwowce

Gromada

ssaki

Infragromada

łożyskowce

Rząd

gryzonie

Podrząd

wiewiórkokształtne

Rodzina

wiewiórkowate

Podrodzina

afrowiórki

Plemię

świstaki

Rodzaj

suseł

Gatunek

suseł rdzawy

Synonimy
  • Mus citellus var. major Pallas[2]
  • argyropuloi (Bazhanov, 1947)[3]
  • Spermophilus rufescens (Keyserling and Blasius, 1840)[3][2]
  • selevini (Argyropulo, 1941)[3]
  • Citellus major argyropuloi Vinogradov et Gromov, 1952[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]

Suseł rdzawy[5] (Spermophilus major) – gryzoń z rodziny wiewiórkowatych[3], zamieszkujący tereny w północnym Kazachstanie i w azjatyckiej części Rosji[3][4].

Genetyka[edytuj | edytuj kod]

Garnitur chromosomowy Spermophilus major tworzy 36 par chromosomów (2n=36). Możliwa jest hybrydyzacja S. major z przedstawicielami czterech gatunków: suseł żółty, suseł karłowaty, suseł perełkowany i suseł rudolicy[2].

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Ciało susła rdzawego osiąga długość do 34,0 cm przy masie ciała 287–570 g. Jednak masa ciała badana przed okresem hibernacji może być znacznie większa: samców do 1386 g, a samic do 1106 g. Sierść w części grzbietowej ma barwę rdzawą, ciemnożółtą przechodzącą w kolor srebrno-szary o nakrapianych białych końcówkach włosów. Głowa jest wybarwiona w odcieniach od szaro-popielatego do srebrno-szarego z czarnymi i białymi plamkami. Pierścień wokół oczu oraz część policzkowa mają kolor od różowego po cynamonowy. Wierzchnia część ogona ma wybarwienie zgodne z barwą grzbietu, a od dołu rdzawe. Sierść zimowa jest znacznie gęstsza i wybarwiona mocniej w kierunku szarości. Samice mają 12–16 sutków[2].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Suseł rdzawy spędza większą część swojego życia w stanie hibernacji. Okres aktywności jest krótki i trwa 50–110 dni w roku (badanie populacji w rejonie Wołgi-Kamy). Zwierzę zapada w sen zimowy w sierpniu lub wrześniu, a do aktywności wraca w kwietniu[2].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zamieszkuje nizinne tereny[2] w północnym Kazachstanie i w azjatyckiej części Rosji[3][4]. Spotykany jest na wysokości do 500–600 m n.p.m.[2]

Siedliska stanowią stepy oraz odłogi, a sporadycznie także półpustynie. Zwierzęta chętnie funkcjonują na glebach gliniastych. Susły rdzawe niechętnie zapuszczają się do obszarów zalesionych. Sporadycznie można je spotkać na skrajach lasów liściastych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spermophilus major, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d e f g h i Boris Krystufek, Vladimir Vohralik. Taxonomic revision of the Palaearctic rodents (Rodentia). Sciuridae: Xerinae 1 ( Eutamias and Spermophilus). „Lynx”. 43 (1-2), s. 35, 2012. ISSN 1804-6460. (ang.). 
  3. a b c d e f Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spermophilus major. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 września 2018]
  4. a b c Spermophilus major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  5. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.