Suzanne Eisendieck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Suzanne Eisendieck
Ilustracja
Suzanne Eisendieck, Podpis
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1906
Gdańsk
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1998
Paryż
Narodowość niemiecka
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka postimpresjonizm

Suzanne Eisendieck (ur. 14 listopada 1906 w Gdańsku, zm. 15 czerwca 1998 w Paryżu)[1] – niemiecka malarka post-impresjonistka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Suzanne Eisendieck urodziła się pod adresem Holzraum Platz 2B (Am Holzraum) w Gdańsku, miała niemieckich rodziców: Karla Eisendick i Annę Eisendick, z d. Klegus[2].

W wieku 12 lat, mieszkająca w Gdańsku Suzanne Eisendieck stała się jednym z najmłodszych uczniów malarza Fritza Augusta Pfuhle. W wieku 21 lat wyjeżdża na trzyletnie studia do Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, gdzie uczy się pod okiem Maximiliana Klewera. Podczas tego pobytu bierze udział w wystawie grupowej ponad 1400 obiektów. Tylko 9 prac zostało wtedy sprzedanych, trzy z nich były jej obrazami. Ten udany plener artystyczny w Berlinie pozwolił jej potem na wyjazd do Paryża. We Francji zamieszkała w małym poddaszu Łacińskiej Dzielnicy niedaleko Placu Świętego Michała i zaczęła malować. Była to ciągła walka o przetrwanie dla Suzanne, aż jeden z przyjaciół zorganizował wizytę Madame Zak do jej małego studia. Ona zaraz zakupiła 6 jej obrazów i umieściła je w swojej galerii na placu Saint Germain des Prés. Były one tak podziwiane, że zorganizowała też pierwszą wystawę dzieł Suzanne Eisendieck. Następne wystawy odbyły się wkrótce potem w Leicester Galleries w Londynie. Był to zarazem koniec trudnych czasów dla młodej artystki i początek wielkiego sukcesu.

Artystycznie jej prace były inspirowane przez francuskich impresjonistów, są reprezentowane w wielu kolekcjach prywatnych głównie w Stanach Zjednoczonych. Większość z jej szkiców były robione szybkimi ruchami kredy lub ołówka, związane to było z popytem na jej nowe dzieła artystyczne. Suzanne Eisendieck malowała w wyjątkowym dla siebie stylu, przy użyciu farb olejnych i czasami pastelowych. Jednym z jej najlepszych przyjaciół został Dietz Edzard. To on osobiście zaprezentował Madame Zak jej sztukę. Oboje zaczęli malować tak podobnie, że niektórzy mieli trudności w odróżnieniu ich obrazów.

W 1938 roku Suzanne Eisendieck wyszła za mąż za Dietza Edzarda (1893-1963)[3]. Mieli dwoje dzieci urodzonych w Paryżu: Christine Edzard-Goodwin (ur. 1945, wyszła za mąż za Richarda Goodwina. Razem prowadzą Sands Films, Londyn) i Angelikę Edzard-Károlyi (ur. 1947, wyszła za mąż za Józsefa Károlyi. Razem prowadzą Fundację imienia Józsefa Károlyi, Węgry).

Suzanne Eisendieck zmarła w Paryżu w 1998 roku i została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise.

Wystawy[edytuj | edytuj kod]

  • 1929 - Jury Free Art Show, Berlin
  • 1932 - Madame Zak na Placu Saint Germain des Près, Paryż
  • 1934 - Leicester Galleries, Londyn
  • 1936 - Leicester Galleries, Londyn
  • 1938 - Leicester Galleries, Londyn
  • 1937 - Marie Harriman Gallery, Nowy York
  • 1939 - Marie Harriman Gallery, Nowy York
  • 1940 - Marie Harriman Gallery, Nowy York
  • 1942 - Galerie Benezit, Paryż
  • 1946 - Perls Galleries, Nowy York
  • 1948 - Perls Galleries, Nowy York
  • 1949 - Perls Galleries, Nowy York
  • 1950 - Gallery Vigeveno, Los Angeles
  • 1954 - Exposition Publique Tableaux Moderners, Paryż
  • 1955 - Galerie Petrides, Paryż
  • 1956 - O’Hana Gallery, Londyn
  • 1959 - Hammer Galleries, Nowy York
  • 1959 - Findlay Galleries, Nowy York
  • 1959 - Findlay Galleries, Chicago
  • 1959 - Findlay Galleries, Palm Beach
  • 1961 - Adams Gallery, Londyn
  • 1962 - Galerie Abels, Kolonia

Znane obrazy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. “Allgemeies Künstler Lexicon”, K.G. Saur München-Leipzig 2002 (niem.)
  2. "Adreßbuch für Danzig und Vororte" Pomorska Biblioteka Cyfrowa (niem. • ang.)
  3. "Die kleine Enzyklopädie", Encyclios-Verlag, Zürich, 1950, Band 1, Seite 402 (niem.)
  4. “The Studio” Suzanne Eisendieck – Indywidualistka. Tom. CXII – Nr. 522. wrzesień 1936 (ang.)
  5. “Vogue" Magazyn; Okładka ~ 15 czerwiec, 1938 (ang.)
  6. “Vogue" Magazine; Okładka ~ 15 styczeń, 1939 (ang.)
  7. “Life" Magazyn; Reklama na diamenty De Beers Collection ~ 23 czerwiec, 1941 (ang.)
  8. “Life" Magazine; Reklama Modess na podpaski ~ 26 lipiec, 1948 (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • “Juryfreie Kunstschau Berlin 1929”, Malerei, Graphik, Plastik und Architektur; Landes-Ausstellungsgebäude am Lehrter Bahnhof Verlag, Berlin 1929 (niem.)
  • “The Studio” Suzanne Eisendieck – Individualistka. Tom. CXII – Nr 522. wrzesień 1936 (ang.)
  • “Art Digest” Kobiecości w wystawie Eisendieck. 1 grudzień 1937 (ang.)
  • “Time” Suzannes 13 grudzień 1937 (ang.)
  • “Encyklopedia artystów XX wieku” E.A.Seemann, Thieme-Becker, Lipsk, 1953-62 Tom.2 s.25 (niem.)
  • “Fritz Pfuhle” autor Eberhard Lutze, Holzner Verlag, Würzburg 1966 (niem.)
  • “Suzanne Eisendieck” Ostatnie obrazy, przedmowa Waldemar George 1967 (fr.)
  • “Słownik malarzy, rzeźbiarzy, projektantów i rytowników” E.Bénézit, Paryż, 1976 Tom.4 s.134 (fr.)
  • “Benezit Dictionary of Artists”, Gründ. Paryż, 2006, Tom. 5, s. 130 (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]