Swaminarajan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bhagawan Swaminarajan pod drzewem nim

Bhagawan Swaminarajan (gudżarati સ્વામિનારાયણ, dewanagari: स्वामीनारायण, trl. Svāmīnārāyaṇa, właściwie ang. Ghanashyam Pande; ur. 2 kwietnia 1781 – zm. 1 czerwca 1830) – hinduistyczny guru, twórca nurtu Swaminarayan zaliczanego do wisznuizmu.

Życiorys[edytuj]

Ghanashyam urodził się w miejscowości Chhapia położonej 14 kilometrów od Ajodhji w stanie Uttar Pradeś w Indiach. Dzień narodzin 2 kwietnia był w 1781 równocześnie dniem obchodów rocznicy narodzin księcia Ramy (Ramanawani). Jego rodzice Hariprasad Pande i matka Premawati pochodzili z warny braminów . Zmarli , gdy miał jedenaście lat. Wtedy rozpoczął siedmioletnią wędrówkę jako brahmaćari o imieniu Nilkanth (ang. Neelkanth). Wisznuicki Swami Ramananda (ur. 1739) udzielił mu około 1800 dikszy i nowego imienia Swami Sahadźanand. Mimo młodego wieku, mianował go w publicznej ceremonii w Jetpur (południowa Saurashtra) swoim sukcesorem i niedługo potem umarł. Prowadził działalność religijną w Gudżracie, Kathiawar , Kutch .

W roku 1814 poparł Brytyjczyków w pacyfikacji Saurasztry[1].

W ostatnich dziesięciu latach życia przyczynił się do powstania sześciu dużych mandirów (hinduistycznych świątyń) w stanie Gudżarat, są to miasta: Ahmedabad, Bhuj, Vadtal, Junagadh, Dholera, Gadhada.

Dzieła[edytuj]

Swaminarajan pozostawił po sobie w szczególności :

  • Śikṣapātrī (212 wersów, 1826)
  • Vācanāmritam (kazania publiczne z okresu 21 listopada 1819 - 25 lipca 1829)
  • Lekh (1827)

Kanon nauk[edytuj]

Teksty hinduistyczne polecane przez Swamiego Sahadżanandę swoim ówczesnym zwolennikom to[2]:

  1. Wedy
  2. Wedantasutry Wjasy
  3. Bhagawatapurana
  4. 1000 imion Wisznu z Mahabharaty
  5. Bhagawadgita
  6. Widurniti
  7. Śri Wasudew Mahatmya z Skandapurany
  8. Jadźńawalkja Smryti

Doktryna[edytuj]

  • nauczał ahimsy
  • wymagał stosowania pożywienia bezmięsnego i zabraniał spożywania używek
  • zwalczał tendencje erotyczne w tradycjach kultu Kryszny
  • udowadniał możliwość przeprowadzania ceremonii jadźńa bez potrzeby zabijania (a nawet udziału) zwierząt

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Swami. W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red.nauk.). Wyd. 1. T. 2. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 248, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-370-0. Cytat: wspomógł Anglików w "pacyfikacji".
  2. Raymond Brady Williams: An intoduction to Swaminarayan Hinduism. Wyd. 1. Cambridge: Cambridge University Press, 2001, s. 184-5. ISBN 0-521-65422-X. (ang.)