Sylen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pijany Sylen na obrazie Antoona van Dycka

Sylen (gr. Σειληνός Seilēnós, łac. Silenus[1]) bóg przyrody. Uważany był często za syna posłańca bogów Hermesa bądź też Pana, kozłopodobnego boga trzód i pasterzy. Zazwyczaj przedstawiano Sylena jako towarzysza Dionizosa, boga wegetacji i ekstatycznej radości. Z wyglądu był łysym, tłustym mężczyzną z końskim ogonem i uszami. Król FrygówMidas w podzięce za pomoc okazaną Sylenowi otrzymał od Dionizosa dar, dzięki któremu mógł zamieniać wszystko, czego dotknie w złoto.

Teognis z Megary przytacza odpowiedź jaką miał dać Sylen Midasowi na pytanie co jest najlepsze dla człowieka:

Dla tych tu na ziemi największym jest dobrem wcale

Nie rodzić się, nie patrzeć na słoneczny blask,

A jeśli ktoś się urodził, najrychlej bramę Hadesa

Przekroczyć, pod obfitym brzemieniem ziemi lec.

(tłum. Zygmunt Kubiak)

Aforyzm ten cytuje także Plutarch w Pocieszeniu dla Apolloniosa.

Syleny zaś jako gatunek były pierwowzorem Satyrów. Wyglądały analogicznie do nich jednak zamiast kozich nóg miały nogi końskie i końskie ogony (nie należy ich mylić z centaurami).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron J. Atsma: Seilenos (ang.). theoi.com. [dostęp 2013-08-13].