Przejdź do zawartości

Sylvester Stallone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sylvester Stallone
Ilustracja
Sylvester Stallone (2019)
Imię i nazwisko

Michael Sylvester Gardenzio Stallone

Data i miejsce urodzenia

6 lipca 1946
Nowy Jork

Zawód

aktor, scenarzysta, producent, reżyser

Współmałżonek

Sasha Czack
(1974–1985; rozwód)
Brigitte Nielsen
(1985–1987; rozwód)
Jennifer Flavin
(od 1997)

Lata aktywności

od 1970

Odznaczenia
Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Faksymile
Podpis aktora
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Michael Sylvester Gardenzio Stallone (ur. 6 lipca 1946 w Nowym Jorku) – amerykański aktor, scenarzysta, reżyser i producent filmowy.

Uznawany za jedną z największych gwiazd kina światowego oraz międzynarodową ikonę machismo i Hollywood. Międzynarodową sławę i trwałe miejsce w historii kina przyniosły mu role, które stały się częścią amerykańskiej kultury masowej – legendy boksu Rocky’ego Balboa i żołnierza Johna Rambo[1].

14 czerwca 1984 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6712 Hollywood Boulevard[2][3].

Wczesne lata życia

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Hell’s Kitchen, dzielnicy Manhattanu, w Nowym Jorku jako syn Jacqueline „Jackie” Stallone (z domu Labofish; 1921-2020)[4], astrolog i tancerki francusko-żydowskiego pochodzenia[5], i Francesco „Franka” Stallone’a Sr. (1919−2011)[6], włoskiego fryzjera pochodzącego z Gioia del Colle. W wyniku porodu kleszczowego doznał poważnego urazu głowy, który częściowo sparaliżował prawą stronę twarzy Stallone’a[7] i sprawił, że aktor od dzieciństwa miał wykrzywioną dolną wargę i wadę wymowy (bełkotliwość)[8]. Otrzymał imię na cześć kota Sylwestra z animacji Zwariowane melodie[7].

Uczęszczał do klas początkowych w Montgomery Hills Junior High School w Silver Spring, w stanie Maryland. Jego rodzice nieustannie wszczynali awantury i ignorowali jego i młodszego brata Franka Juniora (ur. 30 lipca 1950)[9], stąd pierwsze lata swojego dzieciństwa Stallone spędził w rodzinach zastępczych. W 1957 jego rodzice się rozwiedli[10], matka w 1959 po ślubie z Anthonym Filitim przeniosła się do północno-wschodniej Filadelfii, w stanie Pensylwania, gdzie Stallone uczęszczał do Devereaux High School i Lincoln High School. Sylvester ma przybrane rodzeństwo – siostrę Toni Ann Filiti D’Alto (ur. 5 maja 1960) z drugiego małżeństwa matki i brata Dante Alexandra z drugiego małżeństwa ojca.

Przez jeden semestr uczył się w Bishop Snyder School w Silver Spring, w stanie Maryland. Po obejrzeniu filmu Herkules, zainspirowany wyglądem Steve’a Reevesa, rozpoczął treningi na siłowni[11][12]. Skupił się też na karierze sportowej: podnosił ciężary, grał w szkolnej drużynie piłki nożnej i ćwiczył szermierkę. Wkrótce otrzymał stypendium sportowe i w latach 1960–1963 studiował w American College of Switzerland w Leysin, w Szwajcarii. W tym czasie był trenerem sportowym dziewcząt, a w wolnym czasie występował w szkolnej produkcji Śmierć komiwojażera Arthura Millera[13]. To doświadczenie zainspirowało go do zostania aktorem, a po powrocie do USA zaczął studiować dramat na Uniwersytet Miami, które przerwał po przeprowadzce do Nowego Jorku w 1969[13].

Początki kariery

[edytuj | edytuj kod]

Pracował jako demonstrator pizzy, zamiatał klatki w zoo i był woźnym w Nowym Jorku[14], a podczas wykonywania różnych dorywczych prac często chodził na przesłuchania aktorskie. Został obsadzony w roli Mike’a Nixona, napalonego mechanika telefonicznego w sztuce off-broadwayowskiej Score[15], która miała 23 wystawienia w Martinique Theatre od 28 października do 15 listopada 1970[16][17]. Swój filmowy debiut zanotował jako Stud w komedii erotycznej Wieczorek u Kitty i Studa (The Party at Kitty and Stud’s, 1970)[18], która później ukazała się na kasetach VHS jako Włoski ogier po tym, jak Stallone stał się sławny[13]; za udział w filmie zarobił 200 dolarów[19].

Twarz Stallone’a i jego głęboki głos były przyczyną jego ciągłego odrzucania w rolach scenicznych i filmowych[13]. Został obsadzony w komedii Kochankowie i inni nietutejsi (Lovers and Other Strangers, 1970) i jako Jerry w dramacie Nie ma miejsca do ukrycia (No Place to Hide, 1970)[20]. W 1971 pojawił się jako chuligan z metra w komedii Woody’ego Allena Bananowy czubek (Bananas, 1971) i dreszczowcu Alana J. Pakuli Klute (1971).

Kandydował do roli Pauliego Gatto i Carlo Rizzi w Ojcu chrzestnym (1972), ale nie został obsadzony[13]. Zamiast tego postanowił spróbować swoich sił w pisaniu scenariuszy, w tym do komediodramatu Książęta z Flatbush (The Lord’s of Flatbush, 1974), gdzie wystąpił w roli chuligana[21] z Perrym Kingiem i Henrym Winklerem. Z pieniędzmi zarobionymi z tego filmu Stallone wyjechał z Nowego Jorku do Hollywood[22].

Kariera hollywoodzka

[edytuj | edytuj kod]
Stallone (1977)
Stallone po premierze filmu F.I.S.T. (1978)
Stallone (1984)
Stallone ze swoją drugą żoną Brigitte Nielsen, Ronaldem Reaganem i Nancy Reagan (1985)
Stallone podczas medialnej promocji filmu Rambo III w Szwecji (1988)
Stallone na Festiwalu Filmowym w Cannes (1993)
Odciski dłoni w restauracji Planet Hollywood (1991)
Stallone jako Rocky Balboa (2005)
Stallone podczas promocji filmu Niezniszczalni 3 na Festiwalu Filmowym w Cannes (2014)
Stallone (2015)

Swoją pierwszą główną rolę zagrał w dreszczowcu Buntownik (Rebel/No Place to Hide, 1973)[23] jako radykalny student Jerry Savage, zmuszony zdecydować, czy chce być ze swoją dziewczyną, czy kontynuować pracę dla terrorystów planujących zamachy bombowe na urzędy przedsiębiorstw, które prowadzą interesy z dyktatorami z państw Ameryki Środkowej w Nowym Jorku pod koniec lat 60. XX wieku. Film miał premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Atlancie. Potem trafił do obsady czarnej komedii Więzień drugiej alei (The Prisoner of Second Avenue, 1975) z Jackiem Lemmonem i Anne Bancroft, dramatu kryminalnego Capone (1975) z Benem Gazzarą, sportowego filmu sensacyjnego sci-fi Wyścig śmierci 2000 (1975) jako psychopatyczny kierowca, który ze złowieszczą radością rozjeżdża ludzi oraz gościnnie w roli detektywa Ricka Dalya w jednym z odcinków serialu CBS Kojak (1975).

Zagrał główną rolę Rocky’ego Balboa, boksera-amatora w melodramacie sportowym Rocky (1976), do którego napisał scenariusz. Początkowo nie wierzono w sukces, ponieważ przypominał dawne filmy Franka Capry[24]. Jednak film uczynił go idolem i wcieleniem sukcesu, otrzymał trzy nagrody Oscara: za najlepszy film, reżyserię i montaż (spośród 10 nominacji, m.in. za scenariusz i główną rolę). Stallone następnie zagrał przywódcę związkowego w dramacie F.I.S.T. (1978), trenera w dramacie na podstawie jego scenariusza, który sam wyreżyserował – Paradise Alley (1978), jeńca wojennego w obozie hitlerowskim w dramacie wojenno-sportowym Johna Hustona Ucieczka do zwycięstwa (Victory, 1981); wszystkie te filmy okazały się niepowodzeniem[25].

Trzeba było powtarzać sagę o Rockym-bokserze jeszcze pięciokrotnie, aż ten amerykański mit sukcesu nabrał na ekranie rysów mitu politycznego, przemieniając bohatera w obrońcę zachodnich ideałów przeciwko komunizmowi; tak powstał Rocky II (1979), Rocky III (1982) z Mr. T, Rocky IV (1985), który przyniósł mu dwie Złote Maliny dla najgorszego aktora i najgorszego reżysera, a także nominację dla najgorszego scenarzysty, z Dolphem Lundgrenem, Rocky Balboa (2006).

Drugą kreacją aktorską, którą zdobył uznanie międzynarodowej publiczności, była postać Johna J. Rambo, weterana wojny wietnamskiej w filmie Rambo – Pierwsza krew (First Blood, 1982) i sequelach – Rambo II (Rambo: First Blood Part II, 1985), za który zdobył następne dwie Złote Maliny dla najgorszego aktora i najgorszego scenarzysty, Rambo III (1988) i John Rambo (2008), łącznie dostał 10 Złotych Malin i 30 nominacji za najgorsze role filmowe[26].

W 1991 był uznawany za siódmego najlepiej zarabiającego artystę świata (z majątkiem szacowanym na 63 mln dol.) i najlepiej opłacanym aktorem na świecie (z honorarium w wysokości 30 mln dol.)[27].

Wystąpił w innych hollywoodzkich produkcjach: Tango i Cash (Tango & Cash, 1989), Oskar, czyli 60 kłopotów na minutę (Oscar, 1991), Człowiek demolka (Demolition Man, 1993) z Sandrą Bullock, Specjalista (The Specialist, 1994) z Sharon Stone, Zabójcy (Assassins, 1995), Tunel (Daylight, 1996), Dorwać Cartera (Get Carter, 2000) z udziałem Michaela Caine’a czy Słodka zemsta (Avenging Angelo, 2002) z Madeleine Stowe.

Napisał scenariusz, wyreżyserował i zagrał w filmie akcji Niezniszczalni (The Expendables, 2010), dla którego zatrudnił gwiazdorską obsadę, w tym Jasona Stathama, Mickeya Rourke’a, Jeta Li, Erica Robertsa, Dolpha Lundgrena i Steve’a Austina – a także Bruce’a Willisa i Arnolda Schwarzeneggera. Powstały kontynuacje: Niezniszczalni 2 (The Expendables 2, 2012) i Niezniszczalni 3 (The Expendables 3, 2014).

Powrócił triumfalnie na kinowy ekran w roli Roberta „Rocky’ego” Balboa’y, Seniora w sensacyjnym dramacie sportowym Creed: Narodziny legendy (2015), za którą otrzymał nagrodę „Odkupienie za Złotą Malinę”, Złoty Glob dla najlepszego aktora drugoplanowego i nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego[26], i jego kontynuacji Creed II (2018).

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

28 grudnia 1974 poślubił fotografkę Sashę Czack[28], z którą doczekał się narodzin dwóch synów: Sage Moonblood (ur. 5 maja 1976, zm. 13 lipca 2012)[29][30] i Seargeoh (ur. 1979 z autyzmem dziecięcym). 14 lutego 1985 rozwiódł się z żoną[31].

15 grudnia 1985 poślubił duńską modelkę Brigitte Nielsen[31], z którą wystąpił w sensacyjnym dreszczowcu kryminalnym Kobra (Cobra, 1986), ale już 13 lipca 1987 media poinformowały o rozstaniu pary[32]. 17 maja 1997 poślubił modelkę Jennifer Flavin[31][33], z którą ma trzy córki: Sophie (ur. 27 sierpnia 1996), Sistine Rose (ur. 27 czerwca 1998) i Scarlet Rose (ur. 25 maja 2002)[34].

Interesuje się malarstwem – kolekcjonował dzieła i sam w wolnym czasie malował obrazy olejne[35], a jego idolem stał się Leonardo da Vinci.

16 lutego 2007 przyleciał do Sydney w celu promocji filmu Rocky Balboa. Zaraz po wylądowaniu, został zatrzymany przez australijskie służby graniczne, które w jego bagażu znalazły 48 fiolek z syntetycznym hormonem wzrostu. W związku z przemytem został postawiony przed sądem, który 21 maja 2007 uznał go za winnego posiadania nielegalnych w Australii substancji i wyznaczył grzywnę w wysokości 9870 dolarów oraz nakazał pokrycie kosztów sądowych[36].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Rola Reżyser
1969 The Square Root klient w restauracji Edmond Chevie (w napisach: Edmond J. E’Chevarrie)
Szaleńczy zjazd (Downhill Racer) Michael Ritchie
1970 MASH żołnierz Robert Altman
Buntownik (No Place to Hide) Jerry Savage Robert Allen Schnitzer
Przyjęcie u Kitty i Studa (The Party at Kitty and Stud’s; tytuł reemisji: Italian Stallion) Stud Morton Lewis
Zakochani i inni (Lovers and Other Strangers) gość na weselu Cy Howard
Pigeons gość na przyjęciu John Dexter
1971 Bananowy czubek (Bananas) chuligan w metrze Woody Allen
Klute mężczyzna tańczący w klubie Alan J. Pakula
1972 No i co, doktorku? (What’s Up, Doc?) Peter Bogdanovich
1974 Książęta z Flatbush (The Lord’s of Flatbush) Stanley Rosiello Martin Davidson, Stephen Verona
1975 Capone Frank Nitti Steve Carver
Kojak detektyw Rick Daly (odc.: „My Brother, My Enem”) Russ Mayberry
Żegnaj, Laleczko (Farewell, My Lovely) Jonnie Dick Richards
Więzień Drugiej Alei (The Prisoner of Second Avenue) młodzieniec w parku Melvin Frank
Wyścig śmierci 2000 (Death Race 2000) Joe Viterbo Paul Bartel
Mandingo Villager, młody człowiek w tłumie Richard Fleischer
1976 Rocky Rocky Balboa John G. Avildsen
Cannonball mafioso Paul Bartel
1978 Paradise Alley Cosmo Carboni Sylvester Stallone
F.I.S.T. Johnny D. Kovak Norman Jewison
1979 Rocky II Rocky Balboa Sylvester Stallone
Muppet Show w roli samego siebie Jim Henson
1981 Nocny jastrząb (Nighthawks) detektyw Deke DaSilva Bruce Malmuth
Ucieczka do zwycięstwa (Escape to Victory) kpt. Robert Hatch John Huston
1982 Rambo – Pierwsza krew (First Blood) John J. Rambo Ted Kotcheff
Rocky III Rocky Balboa Sylvester Stallone
1983 Pozostać żywym (Staying Alive) człowiek na ulicy Sylvester Stallone
1984 Kryształ górski (Rhinestone) Nick Martinelli Bob Clark
1985 Rambo II (Rambo: First Blood Part II) John J. Rambo George Pan Cosmatos
Rocky IV Rocky Balboa Sylvester Stallone
1986 Cobra (Cobra) Marion „Cobra” Cobretti George Pan Cosmatos
1987 Więcej niż wszystko (Over the top) Lincoln Hawk Menahem Golan
1988 Rambo III John J. Rambo Peter MacDonald
1989 Osadzony (Lock Up) Frank Leone John Flynn
Tango i Cash (Tango & Cash) Raymond „Ray” Tango Andriej Konczałowski
1990 A Man Called... Rainbo Jim Ramroc / Jim Rainbo David Casci (w napisach: Lesser Pismo), Robert Allen Schnitzer
Rocky V Rocky Balboa John G. Avildsen
1991 Oskar, czyli 60 kłopotów na minutę (Oscar) Angelo „Snaps” Provolone John Landis
Życie jak sen (Dream On) w roli samego siebie (odc.: „The Second Greatest Story Ever Told”) John Landis
1992 Stój, bo mamuśka strzela (Stop! Or My Mom Will Shoot) Joe Bomowski Roger Spottiswoode
1993 Człowiek demolka (Demolition Man) John Spartan Marco Brambilla
Na krawędzi (Cliffhanger) Gabe Walker Renny Harlin
1994 Specjalista (The Specialist) Ray Quick Luis Llosa
1995 Sędzia Dredd (Judge Dredd) sędzia Joseph Dredd Danny Cannon
Zabójcy (Assassins) Robert Rath Richard Donner
1996 Tunel (Daylight) Kit Latura Rob Cohen
1997 Saturday Night Live w roli samego siebie (odc.: „Sylvester Stallone/Jamiroquai”) Beth McCarthy-Miller
Faceci w czerni (Men in Black) Obcy na monitorze Barry Sonnenfeld
Cop Land szeryf Freddy Heflin James Mangold
Spalić Hollywood (An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn) w roli samego siebie Arthur Hiller
The Good Life szef Alan Mehrez, Barry Samson
1998 Mrówka Z (Antz) Weaver (głos) Eric Darnell, Tim Johnson
Klub 54 (54) w roli samego siebie Mark Christopher
2000 Dorwać Cartera (Get Carter) Jack Carter Stephen Kay
2001 Wyścig (Driven) Joe Tanto Renny Harlin
2002 D-Tox Jake Malloy Jim Gillespie
Słodka zemsta (Avenging Angelo) Frankie Delano Martyn Burke
2003 Pokerzyści (Shade) Dean „The Dean” Stevens Damian Nieman
Taxi 3 pierwszy pasażer Gérard Krawczyk
Mali agenci 3D: Trójwymiarowy odjazd (Spy Kids 3-D: Game Over) Toymaker Robert Rodriguez
2005 Las Vegas Frank Repairman Paul Michael Glaser
Za wszelką cenę (The Contender) w roli samego siebie Michael Simon
2006 Rocky Balboa Robert „Rocky” Balboa Sr. Sylvester Stallone
2008 John Rambo John Rambo Sylvester Stallone
2009 Fatalna miłość (Kambakkht Ishq) w roli samego siebie Sabbir Khan
2010 Niezniszczalni (The Expendables) Barney Ross Sylvester Stallone
Czarodzieje z Waverly Place (Wizards of Waverly Place) w roli samego siebie (odc.: „The Good, the Bad and the Alex”) Victor Gonzalez
2011 Heca w zoo (Zookeeper) Joe Lion (głos) Frank Coraci
2012 Niezniszczalni 2 (The Expendables 2) Barney Ross Simon West
Kula w łeb (Bullet to the Head) Jimmy Bobo Walter Hill
2013 Plan ucieczki (Escape Plan) Ray Breslin Mikael Håfström
W obronie własnej (Homefront) scenarzysta, producent Gary Fleder
Legendy ringu (Grudge Match) Henry ‘Razor’ Sharp Peter Segal
2014 Niezniszczalni 3 (The Expendables 3) Barney Ross Patrick Hughes
Motywacja (Reach Me) Gerald John Herzfeld
2015 Creed: Narodziny legendy (Creed) Robert „Rocky” Balboa Sr. Ryan Coogler
2016 Ratchet & Clank Victor Von Ion (głos) Jericca Cleland, Kevin Munroe
2017 Strażnicy Galaktyki vol. 2 (Guardians of the Galaxy Vol. 2) Stakar Ogord / Starhawk (głos) James Gunn
Animal Crackers Bullet-Man (głos) Tony Bancroft, Scott Christian Sava
2018 Escape Plan 2: Hades Ray Breslin Steven C. Miller
Creed II Rocky Balboa Steven Caple Jr.
Po własnych śladach (Backtrace) detektyw Sykes Brian A. Miller
2019 Escape Plan: The Extractors Ray Breslin John Herzfeld
The Gangster, The Cop, The Devil Lee Won-tae
Rambo: Ostatnia krew (Rambo: Last Blood) John Rambo Adrian Grunberg
2022 Tulsa King Dwight Manfredi Taylor Sheridan
2022 Samaritan Joe Smith Julius Avery
2023 Strażnicy Galaktyki vol. 3 (Guardians of the Galaxy Vol. 3) Stakar Ogord / Starhawk (głos) James Gunn
Niezniszczalni 4 Barney Ross Scott Waugh

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
Rok Nagroda Kategoria Film
1976 David di Donatello Najlepszy aktor zagraniczny Rocky (1976)
1983 Nagroda „Bravo” Srebrna statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[37] –
1985 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[38] –
Złota Malina Najgorszy aktor Kryształ górski (1984)
1986 Złota Malina Rambo II (1985)
Najgorszy scenariusz
Najgorszy reżyser Rocky IV (1985)
People’s Choice Award Ulubiony aktor filmowy Rambo II (1985)
Rocky IV (1985)
Nagroda „Bravo” Srebrna statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[39] –
1987 Srebrna statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[40] –
1988 Srebrna statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[41] –
1989 Złota Malina Najgorszy aktor Rambo III (1988)
1990 Złota Malina Najgorszy aktor dekady Kryształ górski (1984)
Rambo II (1985)
Rocky IV (1985)
Cobra (1986)
Rambo III (1988)
Osadzony (1989)
Tango i Cash (1989)
1992 Cezar Cezar Honorowy –
1993 Złota Malina Najgorszy aktor Stój, bo mamuśka strzela (1992)
1995 Złota Malina Najgorsze ekranowe połączenie z Sharon Stone Specjalista (1994)
1997 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Sztokholmie Najlepszy aktor Cop Land (1997)
Nagroda Saturna Nagroda za całokształt twórczości –
2000 Złota Malina Za 99,5% wszystkiego, co kiedykolwiek zrobił –
2004 Złota Malina Najgorszy aktor drugoplanowy Mali agenci 3D: Trójwymiarowy odjazd (2003)
2009 66. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Nagroda Jaeger-LeCoultre Glory dla Filmowca –
2015 National Board of Review Najlepszy aktor drugoplanowy Creed: Narodziny legendy (2015)
2016 Złoty Glob Najlepszy aktor drugoplanowy
Odkupiciel Złotej Maliny Od mistrza wszech czasów Złotej Maliny do kandydata na nagrodę
2024 Złota Malina Najgorszy aktor drugoplanowy Niezniszczalni 4 (2023)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Sylvester Stallone (6 de Julho de 1946). Filmow.com. [dostęp 2025-08-14]. (port.).
  2. ↑ Sylvester Stallone. Walk of Fame. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  3. ↑ Gary Goldstein, Hollywood Star Walk: Sylvester Stallone, „Los Angeles Times”, 19 lutego 2010 [dostęp 2025-08-14] (ang.).
  4. ↑ Dominik Pajewski: Matka Sylvestra Stallone nie żyje. Syn pożegnał ją na Instagramie. Eska Rock, 2020-09-22. [dostęp 2025-08-14]. (pol.).
  5. ↑ Sylvester Stallone What Nationality Ancestry Race. EthniCelebs.com, 27 lutego 2008. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  6. ↑ Frank Stallone, Sr (1919-2011). Find A Grave Memorial. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  7. ↑ a b Peter Beresford: Hollywood. Romanse i skandale. Ring, 1991, s. 136. OCLC 830999173. (pol.).
  8. ↑ Dominik Jedliński: Sylvester Stallone: niezniszczalny. Onet.pl, 23 listopada 2018. [dostęp 2025-08-14]. (pol.).
  9. ↑ Frank Stallone w bazie Discogs.com (ang.)
  10. ↑ Sylvester Stallone Biography. Encyklopedia Britannica. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  11. ↑ Sylvester Stallone – sylwetka fit niezależnie od wieku. TrenerAlbert.pl. [dostęp 2025-08-14]. (pol.).
  12. ↑ Henryk Jasiak: Steve Reeves – legenda kulturystyki. Jan Włodarek i Przyjaciele. [dostęp 2025-08-14]. (pol.).
  13. ↑ a b c d e Sandra Brennan: Sylvester Stallone Biography. AllMovie. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  14. ↑ Stallone, Sylvester (1946–). Encyclopedia.com. [dostęp 2024-07-21]. (ang.).
  15. ↑ Mel Gussow, Theater: ‘Score’ Presented, „The New York Times”, 29 października 1970 [dostęp 2024-07-21] (ang.).
  16. ↑ Steve Gallagher: „The Libertine”. Filmmaker, lato 1997. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  17. ↑ Radley Metzger’s ‘Score’ (1974): Behind the Scenes. The Rialto Report, 4 kwietnia 2017. [dostęp 2024-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-07-21)]. (ang.).
  18. ↑ Sylvester Stallone: Director, Producer, Screenwriter, Actor, Film Actor (1946–). Biography.com. [dostęp 2025-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-16)]. (ang.).
  19. ↑ Fez até pornô: Vida de Sylvester Stallone antes da fama vai chocar fãs. Observatório do Cinema. [dostęp 2025-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (port.).
  20. ↑ No Place to Hide. AllMovie. [dostęp 2017-05-17]. (ang.).
  21. ↑ Leila Sorell. Kartka z Hollywood: Czwarty rok Sylvestra Stallone. „Film”. nr 7 (1576/XXXIV), s. 12–13, 18 lutego 1979. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  22. ↑ Sylvester Stallone Biography. SylvesterStallone.com. [dostęp 2020-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-16)]. (ang.).
  23. ↑ Rebel (1973). Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  24. ↑ Leila Sorell. Kartka z Hollywood: Gorące nazwisko. „Film”. nr 18 (1482/XXXII), s. 12–13, 1 maja 1977. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  25. ↑ Jerzy Niecikowski. Przyczynek do portretu Pana S.S.. „Film”. nr 6 (2091/XLIV), s. 31, 30 lipca 1989. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  26. ↑ a b Sylvester Stallone Awards. IMDb. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  27. ↑ Peter Beresford: Hollywood. Romanse i skandale. Ring, 1991, s. 120–121. OCLC 830999173. (pol.).
  28. ↑ Sasha Czack w bazie IMDb (ang.)
  29. ↑ Sage Stallone w bazie Notable Names Database (ang.)
  30. ↑ Sage Moonblood Stallone (1976-2012). Find A Grave Memorial. [dostęp 2017-05-17]. (ang.).
  31. ↑ a b c Sylvester Stallone Dating History. FamousFix. [dostęp 2025-08-14]. (ang.).
  32. ↑ ET (2014-06-27): Brigitte Nielsen: I Didn’t Marry Sylvester Stallone For The Reason Everyone Thought. „The Huffington Post”. [dostęp 2017-05-17]. (ang.).
  33. ↑ Sylvester Stallone Biography (1946-). Film Reference. [dostęp 2017-05-16]. (ang.).
  34. ↑ Glenn Garner (2020-09-13): Sylvester Stallone's daughter Sistine stuns in white mini dress as she shows impressive golf swing. „Daily Mail”. [dostęp 2020-09-13]. (rum.).
  35. ↑ Peter Beresford: Hollywood. Romanse i skandale. Ring, 1991, s. 138. OCLC 830999173. (pol.).
  36. ↑ Stallone pleads guilty to Australia drug charges. Today Show. [dostęp 2017-11-02]. (ang.).
  37. ↑ Bravo Otto 1983. Bravo Archiv. [dostęp 2025-08-14]. (niem.).
  38. ↑ Bravo Otto 1985. Bravo Archiv. [dostęp 2025-08-14]. (niem.).
  39. ↑ Bravo Otto 1986. Bravo Archiv. [dostęp 2025-08-14]. (niem.).
  40. ↑ Bravo Otto 1987. Bravo Archiv. [dostęp 2025-08-14]. (niem.).
  41. ↑ Bravo Otto 1988. Bravo Archiv. [dostęp 2025-08-14]. (niem.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Portret na życzenie: Sylvester Stallone. „Film”. nr 17 (2025/XLIII), s. 22, 24 kwietnia 1988. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Portret na życzenie: Sylvester Stallone. „Film”. nr 25 (2085/XLIV), s. 22, 18 czerwca 1989. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Stallone Sylvester, David Hochman: Sly Moves. Pensylwania: HarperCollins, 2005, s. 224. ISBN 0-06-073787-5.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Cezar Honorowy
1976–2000
2001–2026
David di Donatello dla najlepszego aktora zagranicznego
Kennedy Center Honors
Lata 70.
1978
1979
Lata 80.
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
Lata 90.
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
Lata 2000–2009
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
Lata 2010–2019
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
Lata 2020–2029
2020
2021
2022
2023
2024
2025
Złoty Glob dla najlepszego aktora drugoplanowego
1940–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039

Nagroda National Board of Review dla najlepszego aktora drugoplanowego
Złota Malina dla najgorszego aktora
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Złota Malina dla najgorszego aktora drugoplanowego
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Złota Malina za najgorsze ekranowe połączenie

W latach 1995–2010 nagroda była przyznawana w kategorii, najgorsza ekranowa para, 2011 – najgorsza ekranowa para lub obsada, 2012–2013 – w dwóch kategoriach osobno – najgorsza ekranowa para i najgorsza obsada, od 2014 – najgorsze ekranowe połączenie

Złota Malina dla najgorszego reżysera
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sylvester_Stallone&oldid=77652408”