Moczarnik południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Synaptomys cooperi)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Moczarnik południowy
Synaptomys cooperi[1]
(Baird, 1857)
Moczarnik południowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaj moczarnik
Podrodzaj Synaptomys
Gatunek moczarnik południowy
Synonimy
  • S. fatuus Bangs, 1896[2]
  • S. gossii (Coues, 1877)[2]
  • S. helaletes Merriam, 1896[2]
  • S. jesseni Long, 1987[2]
  • S. kentucki Barbour, 1956[2]
  • S. paludis Hibbard & Rinker, 1942[2]
  • S. relictus Jones, 1958[2]
  • S. saturatus Bole & Moulthrop, 1942[2]
  • S. stonei Rhoads, 1893[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Moczarnik południowy[4] (Synaptomys cooperi) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych[2].

Średnie wymiary[edytuj]

  • Długość ciała: 8,5-11 cm
  • Długość ogona: 2 cm

Występowanie[edytuj]

Występuje na torfowiskach i nadbrzeżnych łąkach północno-wschodniej części USA i południowo-wschodniej Kanady.

Tryb życia[edytuj]

Moczarniki południowe żyją w koloniach liczących około 30 osobników. Kopią nory biegnące tuż pod powierzchnią ziemi, a na powierzchni wygryzają i wydeptują rozgałęzioną sieć ścieżek, które znakują niewielkimi stosikami ułożonymi z powyrywanej trawy. S. cooperisą aktywne zarówno nocą, jak i w dzień. Mają silne szczęki i zęby. Żywią się głównie pokarmem roślinnym.

Rozmnażanie[edytuj]

Rozmnażają się przez całą wiosnę i lato. Samica rocznie wydaje na świat 2 lub 3 mioty liczące od 1 do 4 młodych.

Przypisy

  1. Synaptomys cooperi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f g h i j k Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Synaptomys cooperi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 maja 2013]
  3. Synaptomys cooperi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.