Synchrocyklotron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Synchrocyklotron, fazotron - akcelerator cząstek rodzaj cyklotronu o zmiennej częstotliwości pola elektrycznego, tak dobranej, aby kompensowało ono relatywistyczny wzrost masy, który wywołuje wzrost czasu obiegu cząstek przy zbliżaniu się ich prędkości do prędkości światła. Pierwszy synchrocyklotron skonstruował Weksler w ZSRR w roku 1945.

Częstotliwość cyklotronową w mechanice relatywistycznej opisuje wzór:

f=f_c\frac{m_0}{m_0+T/c^2},

gdzie:

  • f_c - częstotliwość w przybliżeniu klasycznym,
  • T - energia kinetyczna cząstki,
  • m_0 - masa spoczynkowa cząstki,
  • c - prędkość światła.

Energia kinetyczna cząstki jest proporcjonalna do liczby przebiegów cząstki w akceleratorze, w związku z tym energia kinetyczna jest proporcjonalna do czasu przyspieszania cząstki. Dlatego w powyższym wzorze energia może być zastąpiona wielkością proporcjonalną do czasu.


Zobacz też Cyklotron - matematyczne podstawy działania cyklotronów.