Syndrom paryski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Syndrom paryski – dolegliwość występująca u turystów, najczęściej japońskich, którzy odwiedzając Paryż odkrywają, że miasto nie spełnia ich oczekiwań, a ich wymarzony czy znany z mediów obraz Paryża różni się w znaczący sposób od rzeczywistości.

Po raz pierwszy został opisany we francuskim piśmie Nervure w 2004 (autorzy - A. Viala, H. Ota, M.N. Vacheron, P. Martin, and F. Caroli), klasyfikowany jako odmiana syndromu Stendhala[1].

Innego zdania jest doktor Youcef Mahmoudia który uważa, że syndrom może być spowodowany nadmierną ekscytacją związaną z wizytą w Paryżu. Wiąże się to z przyspieszeniem pracy serca - powodując przyspieszony oddech, co z kolei ma mieć związek z halucynacjami[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy