Syndrom weimarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Syndrom Weimarski – pojęcie używane do określenia paraliżu i samodestrukcji systemu demokracji parlamentarnej. Cechują go m.in.:

  • rozbicie i niezdolność partii demokratycznej do rozwiązywania narastających problemów społecznych i gospodarczych
  • wzrost znaczenia partii odrzucających ustrój demokratyczny
  • niezdolność aparatu państwowego do przeciwstawienia się brutalizacji życia politycznego i łamaniu prawa

Występowanie syndromu weimarskiego często zwiastuje upadek demokracji i ustanowienie reżimu autorytarnego lub totalitarnego.

Nazwa pochodzi od niemieckiej Republiki Weimarskiej (1918–1933), której końcowy okres istnienia stanowi klasyczny przykład rozkładu systemu pluralistycznego. Narastający kryzys gospodarczy, słabość i bezsilność partii demokratycznych oraz rosnące znaczenie partii totalitarnych (komunistów i narodowych socjalistów) doprowadziły w roku 1933 do „zagarnięcia władzy” przez Adolfa Hitlera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]