Synody w Pińczowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Synody w Pińczowie – zgromadzenia prawodawcze polskich protestantów organizowane w XVI w. w Pińczowie.

Pińczów w XVI stuleciu (należący do protektora reformacji Mikołaja Oleśnickiego) stał się jednym z najważniejszych w Polsce ośrodków kalwinizmu, a następnie arianizmu. Tu, w latach 1550-1563 w dawnym kościele klasztornym paulinów (zmienionym w zbór) odbyły się 22 synody protestanckie, podczas których powstał m.in. projekt tłumaczenia Biblii brzeskiej oraz nastąpiło wyodrębnienie z kalwinizmu ruchu braci polskich (arian).

Do najważniejszych synodów protestanckich w Pińczowie należały:

  • Jesienią 1550- pierwszy zjazd szlachty i duchownych protestanckich.
  • W 1559 Remigiusz Chełmski i Piotr Stoiński zanegowali ważność modlitwy do Ducha Świętego i nazwali ją "bluźnierstwem". Synod zatwierdził projekt tłumaczenia Biblii brzeskiej i wyznaczył tłumaczy do pracy nad tym dziełem.
  • W 1562 Stanisław Paklepka i Grzegorz Paweł z Brzezin odrzucili istnienie Trójcy Świętej jako koncepcji "papieskiej", nie opartej na świadectwie Biblii. W dniu 2 kwietnia tego roku synod większością głosów aprobował wyznanie wiary odrzucające Trójcę Świętą.
  • W październiku ostatni w Pińczowie 1563 synod generalny zorganizował "Polski Mniejszy Kościół Reformowany" (Ecclesia Minor), skupiający wyznawców antytrynitaryzmu, zwanych "arianami" lub "braćmi polskimi", wyodrębnionych z kalwińskiego Większego Kościoła Reformowanego (Ecclesia Maior).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]