Synogarlica maskareńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Synogarlica maskareńska
Streptopelia rodericana
(Milne-Edwards, 1873)
Synogarlica maskareńska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Podrodzina gołębie
Rodzaj Streptopelia
Gatunek synogarlica maskareńska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Synogarlica maskareńska (Streptopelia rodericana) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny gołębiowatych. Występował na maskareńskiej wyspie Rodrigues. Znany jest ze szczątków subfosylnych oraz opisów Leguata (1708) i Tafforeta (1726).

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał Alphonse Milne-Edwards w 1874. Holotyp stanowił mostek[2] i inne szczątki subfosylne, odkryte razem z pozostałościami dronta samotnego (Pezophaps solitaria)[3]. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Columba rodericana[2]. Obecnie (2018) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza synogarlicę maskareńską w rodzaju Nesoenas[4]. Różni autorzy przenosili ten gatunek także do rodzajów Streptopelia, Alectroenas i Ptilinopus[5][3].

Morfologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Synogarlice maskareńskie osiągały rozmiary afrykańskich turkaweczek białoczelnych (Turtur tympanistria), ich upierzenie było w większości łupkowoszare. Leguat i jego towarzysze wabili te łagodne i ufne ptaki do ogrodowego stolika i dzielili się resztkami; szczególnie lubiły nasiona melona. Przylatywały zawsze o porze posiłku. Zesłańcy wiązali im kolorowy materiał na nogach by wiedzieć, gdy oswojony ptak znów przyleci. W 1693 i 1725 odnotowano, że synogarlice żerują na wyspie, ale gniazdują głównie poza nią, wśród drzew na nadbrzeżnych wysepkach wolnych od zawleczonych w XVII wieku szczurów. Leguat wspomniał, że synogarlice stanowiły źródło dobrego mięsa[6].

Wymarcie[edytuj | edytuj kod]

Ostatnich informacji o synogarlicach maskareńskich dostarczył Tafforet (1726). W 1761 na Rodrigues przebywał duchowny i astronom Alexandre Guy Pingré, zauważył brak gołębi na wyspie. Musiał wymrzeć między 1726 a 1761 w związku z dotarciem szczurów na wcześniej wolne od nich wyspy. Obecność tych ssaków odnotował zarówno Tafforet, jak i Leguat[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Streptopelia rodericana. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. a b Alphonse Milne-Edwards: Recherches sur la faune ancienne des iles Mascareignes. 1874, s. 16.
  3. a b c Julian P. Hume: Extinct Birds. Bloomsbury Publishing, 2017, s. 164-165. ISBN 978-1-4729-3745-2.
  4. Frank Gill & David Donsker: Pigeons. IOC World Bird List (v8.2), 25 czerwca 2018. [dostęp 13 sierpnia 2018].
  5. Rodrigues Turtle-dove (Nesoenas rodericanus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2018. [dostęp 13 sierpnia 2018].
  6. Hume, J.P.. Systematics, morphology, and ecology of pigeons and doves (Aves: Columbidae) of the Mascarene Islands, with three new species. „Zootaxa”. 3124, s. 1-62, 2011.