Synogarlica perłoszyja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Synogarlica perłoszyja
Streptopelia chinensis[1]
(Scopoli, 1786)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Podrodzina gołębie
Rodzaj Streptopelia
Gatunek synogarlica perłoszyja
Synonimy
  • Columba chinensis Scopoli, 1786
  • Spilopelia chinensis[2][3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Synogarlica perłoszyja (Streptopelia chinensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny gołębiowatych. Występuje w południowo-wschodniej Azji. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał Giovanni Antonio Scopoli w 1786 na podstawie holotypu z Kantonu. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Columba chinensis[3][5]. Obecnie (2017) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza synogarlicę perłoszyją w rodzaju Spilopelia. Wyróżnia 5 podgatunków[2][5]. Klasyfikacja nie jest jednak jasna. Synogarlica plamoskrzydła[6] (S. (c.) suratensis) bywa uznawana za odrębny gatunek. Autorzy Handbook of the Birds of the World uznają tylko dwa podgatunki: synogarlicę sundajską[6] (S. c. tigrina) i synogarlicę perłoszyją[6] (S. c. chinensis)[3].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

IOC wyróżnia następujące podgatunki[2]:

Synogarlice perłoszyje introdukowano na Sulawesi, Moluki, Mauritius, do wschodniej Australii i Tasmanii, Nowej Zelandii (w Auckland), na Nową Kaledonię, Fidżi i do Kalifornii[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 27,5–30 cm; masa ciała 106–198 g[3][5]. Synogarlice perłoszyje to gołębie o smukłej budowie ciała, stosunkowo krótkich skrzydłach i długim stopniowanym ogonie. Łatwo zidentyfikować je po szerokich białych zakończeniach zewnętrznych sterówek, białych kropkach na czarnej plamie na szyi i w miarę jednolitym, ziemistobrązowym w górnych partiach upierzeniu. Pióra w górnej części grzbietu mają jasnopłowe krawędzie, a w przypadku przedstawicieli niektórych podgatunków czarne paski wzdłuż stosin. Z daleka daje to wizualny efekt łuskowania, szczególnie w przypadku pokryw skrzydłowych mniejszych. U młodych osobników nie występuje czarna plama na szyi oraz mają wyraźniejsze płowe krawędzie piór górnej części grzbietu i pokryw skrzydłowych. Tęczówka pomarańczowa po pomarańczowożółtą, dziób czarniawy po ciemnobrązowy, nogi i stopy czerwonoróżowe lub czerwonofioletowe[7].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Ptak żywi się głównie nasionami zbóż, jagodami, a także małymi owocami[5].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowiskiem życia synogarlic perłoszyich są półotwarte obszary z zadrzewieniami i krzewami. Odnotowywane były od poziomu morza do 2400 m n.p.m. (w Himalajach), okazjonalnie do 4900 m n.p.m. Unikają pustyń, półpustyń, obszarów bezdrzewnych i gęsto zalesionych. Dobrze przystosowały się do siedlisk ludzkich. Przeważnie synogarlice perłoszyje przebywają samemu, w parach lub niewielkich, luźnych grupach. Żerują niemal wyłącznie na ziemi. Żywią się nasionami[7].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy w północnej części zasięgu trwa od kwietnia do czerwca, jednak w pozostałej części zasięgu lęgi notuje się cały rok, również miejscach, gdzie gołębie te introdukowano. Synogarlice perłoszyje swe gniazda budują na wysokości 1–20 m nad ziemią; mają formę typowej dla gołębi luźnej platformy z patyków. Zniesienie liczy 2 jaja; mają czysto białe połyskliwe skorupki. Inkubacja trwa 14–16 dni. Wysiadują obydwa ptaki z pary. Młode opierzają się po 14–15 dniach życia[7].

Głos[edytuj | edytuj kod]

Odgłosy ptaka to charakterystyczne "kuu-u...kruu" lub "kuu...kuu-uu...kruuk"[5][a].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje synogarlicę perłoszyją za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 2014 (stan w 2017)[8].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Streptopelia chinensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Frank Gill & David Donsker (red.): Pigeons. IOC World Bird List (v7.1), 8 stycznia 2017. [dostęp 6 marca 2017].
  3. a b c d e Baptista, L.F., Trail, P.W., Horblit, H.M., Kirwan, G.M. & Garcia, E.F.J.: Eastern Spotted Dove (Spilopelia chinensis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2017.
  4. Streptopelia chinensis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  5. a b c d e Eastern spotted dove, indianbirds.thedynamicnature.com [dostęp 2017-08-26].
  6. a b c d e f Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Columbinae Leach, 1820- gołębie (wersja: 2016-02-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 6 marca 2017].
  7. a b c David Gibbs: Pigeons and Doves: A Guide to the Pigeons and Doves of the World. A&C Black, 2010, s. 249–251. ISBN 978-1-4081-3556-3.
  8. Eastern Spotted Dove Spilopelia chinensis. BirdLife International. [dostęp 6 marca 2017].