Synogarlica perłoszyja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Synogarlica perłoszyja
Streptopelia chinensis[1]
(Scopoli, 1786)
Synogarlica perłoszyja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Podrodzina gołębie
Rodzaj Streptopelia
Gatunek synogrlica perłoszyja
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Synogarlica perłoszyja (Streptopelia chinensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny gołębiowatych. Występuje w południowo-wschodniej Azji. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał Giovanni Antonio Scopoli w 1786 na podstawie holotypu z Kantonu. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Columba chinensis[3][4]. Obecnie (2017) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza synogarlicę perłoszyją w rodzaju Spilopelia. Wyróżnia 5 podgatunków[5][4]. Klasyfikacja nie jest jednak jasna. Synogarlica plamoskrzydła[6] (S. (c.) suratensis) bywa uznawana za odrębny gatunek. Autorzy Handbook of the Birds of the World uznają tylko dwa podgatunki: synogarlicę sundajską[6] (S. c. tigrina) i synogarlica perłoszyja[6] (S. c. chinensis)[3].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

IOC wyróżnia następujące podgatunki[5]:

Synogarlice perłoszyje introdukowano na Sulawesi, Moluki, Mauritius, do wschodniej Australii i Tasmanii, Nowej Zelandii (w Auckland), na Nową Kaledonię, Fidżi i do Kalifornii[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 27,5–30 cm; masa ciała 106–198 g[3][4]. Synogarlice perłoszyje to gołębie o smukłej budowie ciała, stosunkowo krótkich skrzydłach i długim stopniowanym ogonie. Łatwo zidentyfikować je po szerokich białych zakończeniach zewnętrznych sterówek, białymi kropkami na czarnej plamie na szyi i w miarę jednolitej, ziemistobrązowej górneych partiach upierzenia. Pióra w górnej części grzbietu mają jasnopłowe krawędzie, a w przypadku przedstawicieli niektórych podgatunków czarne paski wzdłuż stosin. Z daleka daje to wizualny efekt łuskowania, szczególnie w przypadku pokryw skrzydłowych mniejszych. U młodych osobników nie występuje czarna plama na szyi oraz mają wyraźniejsze płowe krawędzie piór górnej części grzbietu i pokryw skrzydłowych. Tęczówka pomarańczowa po pomarańczowożółtą, dziób czarniawy po ciemnobrązowy, nogi i stopy czerwonoróżowe lub czerwonofioletowe[7].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Ptak żywi się głównie nasionami zbóż, jagodami, a także małymi owocami[4].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowiskiem życia synogarlic perłoszyich są półotwarte obszary z zadrzewieniami i krzewami. Odnotowywane były od poziomu morza do 2400 m n.p.m. (w Himalajach), okazjonalnie do 4900 m n.p.m. Unikają pustyń, półpustyń, obszarów bezdrzewnych i gęsto zalesionych. Dobrze przystosowały się do siedlisk ludzkich. Przeważnie synogarlice perłoszyje przebywają samemu, w parach lub niewielkich, luźnych grupach. Żerują niemal wyłącznie na ziemi. Żywią się nasionami[7].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy w północnej części zasięgu trwa od kwietnia do czerwca, jednak w pozostałej części zasięgu lęgi notuje się cały rok, również miejscach, gdzie gołębie te introdukowano. Synogarlice perłoszyje swe gniazda budują na wysokości 1–20 m nad ziemią; mają formę typowej dla gołębi luźnej platformy z patyków. Zniesienie liczy 2 jaja; mają czysto białe połyskliwe skorupki. Inkubacja trwa 14–16 dni. Wysiadują obydwa ptaki z pary. Młode opierzają się po 14–15 dniach życia[7].

Głos[edytuj | edytuj kod]

Odgłosy ptaka to charakterystyczne "kuu-u...kruu" lub "kuu...kuu-uu...kruuk"[4][Uwagi 1].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje synogarlicę perłoszyją za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 2014 (stan w 2017)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Streptopelia chinensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Streptopelia chinensis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c d Baptista, L.F., Trail, P.W., Horblit, H.M., Kirwan, G.M. & Garcia, E.F.J.: Eastern Spotted Dove (Spilopelia chinensis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2017.
  4. a b c d e Eastern spotted dove, indianbirds.thedynamicnature.com [dostęp 2017-08-26].
  5. a b Frank Gill & David Donsker: Pigeons. IOC World Bird List (v7.1), 8 stycznia 2017. [dostęp 6 marca 2017].
  6. a b c d e f Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Columbinae Leach, 1820- gołębie (wersja: 2016-02-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 6 marca 2017].
  7. a b c David Gibbs: Pigeons and Doves: A Guide to the Pigeons and Doves of the World. A&C Black, 2010, s. 249–251. ISBN 978-1-4081-3556-3.
  8. Eastern Spotted Dove Spilopelia chinensis. BirdLife International. [dostęp 6 marca 2017].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]