Synostwo Boże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Synostwo Boże, Dziecięctwo Bożechrześcijańskie pojęcie opisujące wiarę w to, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym i że wszyscy ochrzczeni, odkupieni przez Chrystusa, stają się synami (i córkami) Boga przez adopcję. Z powodu korzeni biblijnych, doktryna ta jest obecna u większości wyznań chrześcijańskich[1], jednak pojęcie Synostwa Bożego jest używane przede wszystkim przez katolików.

Główne konsekwencje dla życia chrześcijańskiego[edytuj]

Synostwo Boże to fundament innych chrześcijańskich wierzeń:

  • Powierzenie się Boskiej Opatrzności, ponieważ Jezus powiedział, że "Ojciec wasz wie, czego wam potrzeba (Mt 6,31)
  • Pobożność dziecka, ponieważ jest to warunek wejścia do Królestwa Niebieskiego. (Mt 18:3-4; KKK 526)
  • Nazywanie Boga Ojcem i proszenie go w naszych potrzebach. Patrz: Ojcze Nasz.
  • Traktowanie liturgii jako "spotkania dzieci Bożych z ich Ojcem, Chrystusem i Duchem Świętym". (KKK 736)
  • Miłość do Kościoła (KKK 845, 1474)
  • Znaczenie chrztu, przez którzy chrześcijanie stają się dziećmi Bożymi (KKK 1243).
  • Odgrywanie roli syna marnotrawnego.(KKK 1468)
  • Naśladowanie Chrystusa w życiu (KKK 1694)
  • Umiłowanie wolności (KKK 1828)
  • Życie posłuszeństwem (KKK 2825).

Wymienione powyżej skutki synostwa bożego umożliwiają wejść na drogę dziecięctwa duchowego wyrażającego się poprzez życie prostoty, pokory i zawierzeniu się Bogu. Zawierzenie takie nie ma nic wspólnego z infantylizmem. Prawdziwe dziecięctwo duchowe niesie ze sobą dojrzałość umysłu, spojrzenie nadprzyrodzone, rozważanie wydarzeń w świetle wiary i na mocy darów Ducha Śwętego, a wraz z tą dojrzałością - prostotę, brak komplikacji wewnętrznych[2].

W Starym Testamencie[edytuj]

Pojęcie Synostwa Bożego istniało już u Żydów w Starym Testamencie.

W Starym Testamencie tytuł syna Bożego jest nadawany:

  • aniołom[3],
  • ludowi wybranemu[4]
  • dzieciom Izraela[5]
  • królom Izraela (jako przedmiot szczególnego wybrania, wyrażonego w Bożej obietnicy przekazanej Dawidowi przez proroka Natana: „Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem”)[6]
  • mężowi sprawiedliwemu, biblijnemu typowi Mesjasza[7].

Oznacza on wówczas przybrane synostwo, które wprowadza między Bogiem i stworzeniem związki szczególnej bliskości[8].

Świadomość przybrania za synów Bożych staje się istotnym elementem kształtowania relacji między Bogiem a ludźmi w religii żydowskiej. Na tej świadomości opiera się zarówno nadzieja przyszłego odrodzenia, jak i wiara w zapłatę po śmierci[9].

Przypisy

  1. Book of Concord, http://bookofconcord.org/sd-righteousness.php akapity 4, 9, 10 i 25
  2. Francisco F. Carvajal, Dotrzeć do portu - znaczenie kierownictwa duchowego, Wydawnictwo Apostolicum, Ząbki - 2013, s. 87, ​ISBN 978-83-7031-851-2
  3. (Por. Pwt 32, 8 LXX; Hi I, 6)
  4. (Por. Wj 4, 22; Oz 11, 1; Jr 3, 19; Syr 36, 11; Mdr 18, 13)
  5. (Por. Pwt 14, 1; Oz 2, 1)
  6. (Por. 2 Sm 7, 14; Ps 82, 6)
  7. (Por. Mdr 2, 13-18)
  8. KKK 441
  9. http://biblia.wiara.pl/slownik/67ea4.Slownik-biblijny/slowo/SYNOSTWO-BOZE