Synthliboramphus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Synthliboramphus[1]
von Brandt, 1837[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – morzyk piskliwy (S. hypoleucus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Alcoidea
Rodzina alki
Podrodzina alki
Rodzaj Synthliboramphus
Typ nomenklatoryczny

Alca antiqua J.F. Gmelin

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Synthliboramphusrodzaj ptaka z podrodziny alk (Alcinae) w rodzinie alk (Alcidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce Północnej[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 21–27 cm, rozpiętość skrzydeł do 40 cm; masa ciała 128–215 g[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Synthliboramphus: gr. συνθλιβω sunthlibō „kompresować”, od συν sun, συμ sum „razem”; θλιβω thlibō „ściskać”; ῥαμφος rhamphos „dziób”[8].
  • Micruria: gr. μικρος mikros „mały”; rodzaj Uria Brisson, 1760 (nurzyk)[8]. Gatunek typowy: Brachyramphus hypoleucus Xántus, 1860; młodszy homonim Micruria Reitter, 1875 (Coleoptera).
  • Endomychura: gr. ενδομυχος endomukhos „sekret, ukryty”, od ενδον endon „w”; μυχος mukhos „wnętrze”; ουρα oura „ogon”[8]. Nowa nazwa dla Micruria Ogilvie-Grant, 1898.
  • Rhamphosynthlipsis: gr. ῥαμφος rhamphos „dziób”; συνθλιψις sunthlipsis „kompresja”[8]. Gatunek typowy: Uria wumizusume Temminck, 1836.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Synthliboramphus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.F. von Brandt. Rapport sur une monographie de la famille des Alcadées. „Bulletin Scientifique de l'Académie Impériale des Sciences de St. Pétersbourg”. 2, s. kol. 347, 1837 (fr.). 
  3. G.R. Gray: A list of the genera of birds, with their synonyma and an indication of the typical species of each genus. Wyd. 2nd ed., rev., augm., and accompanied with an index. London: Printed and sold by R. and J.E. Taylor, 1841, s. 98. (ang.)
  4. W.R. Ogilvie-Grant: Catalogue of the Birds in the British Museum. Cz. 26: Plataleæ, Herodiones, Steganopodes, Pygopodes, Alcæ, and Impennes. London: Printed by order of the Trustees, 1898, s. 594. (ang.)
  5. H.Ch. Oberholser. Some untenable names in ornithology. „Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia”. 1899, s. 201, 1899 (ang.). 
  6. E. Coues: Key to North American birds. Containing a concise account of every species of living and fossil bird at present known from the continent north of the Mexican and United States boundary, inclusive of Greenland and lower California, with which are incorporated General ornithology, an outline of the structure and classification of birds, and Field ornithology, a manual of collecting, preparing, and preserving birds. Wyd. The 5th ed. (entirely rev.) exhibiting the nomenclature of the American Ornithologists' Union, and including descriptions of additional species. Cz. 2. Boston: D. Estes and Company, 1903, s. 1075. (ang.)
  7. a b D.N. Nettleship: Family Alcidae (Auks). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 715–716. ISBN 84-87334-20-2. (ang.)
  8. a b c d Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  9. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Alcinae Leach, 1820 - alki (Wersja: 2015-10-31). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-13].
  10. T.P. Birt, H.C. Carter, D.L. Whitworth, A. McDonald, S.H. Newman, F. Gress, E. Palacios, J.S. Koepke & V.L. Friesen. Rangewide population genetic structure of the Xantus's Murrelet (Synthliboramphus hypoleucus). „The Auk”. 129 (1), s. 44-55, 2012. DOI: 10.1525/auk.2011.11011 (ang.).