Syriusz Black

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Syriusz Black
c
Postać z Harry Potter
Ilustracja
Gary Oldman, odtwórca roli Syriusza Blacka
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i więzień Azkabanu
Ostatnie wystąpienie Harry Potter i Zakon Feniksa (film), Harry Potter i Zakon Feniksa
Wystąpienia 3 (część 3,4 i 5)
Grany przez Gary Oldman (dorosły)
James Walters (nastolatek)
Dubbing Jan Peszek
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Gryffindor)
Płeć Męska
Data urodzenia 3 listopada 1959r.
Data i miejsce śmierci 17 czerwca 1997r.
Departament Tajemnic Sala śmierci
Rodzina matka: Walburga Black
ojciec: Orion Black
Inne informacje
Umiejętności animag (niezarejestrowany)

Syriusz Black (ang. Sirius Black, ur. 1959, zm. 17 czerwca 1996) – fikcyjna postać występująca w serii książek J.K. Rowling o Harrym Potterze. W starym wydaniu pierwszego tomu serii jest wspomniany błędnie jako Syriusz Czarny.

Odtwórcą roli Syriusza w ekranizacjach powieści jest Gary Oldman, nastoletniego Blacka gra w Harrym Potterze i Zakonie Feniksa James Walters.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Syriusz urodził się w rodzinie Blacków – arystokratycznym rodzie czarodziejów czystej krwi, którego korzenie sięgały średniowiecza. Jego rodzicami byli Orion Black i Walburga Black (kuzyni drugiego stopnia)[1]. Miał młodszego o dwa lata brata, Regulusa. Do 16 roku życia wychowywał się w domu przy ulicy Grimmauld Place 12 w Londynie. Syriusz był uderzająco przystojnym mężczyzną, już jako nastolatek wzbudzał ogromne zainteresowanie płci przeciwnej swoją arystokratyczną urodą[2]. Był postawny i średniego wzrostu, miał długie, czarne włosy i typowe dla Blacków brązowe oczy i bladą karnację[3].

Jego rodzina głosiła niesławny pogląd, że czarodzieje czystej krwi są lepsi od tych z niemagiczną „domieszką” w drzewie genealogicznym. Potępiała wszystkich, którzy sprzeciwiali się podobnej doktrynie. Za małżeństwo z czarodziejem pochodzenia mugolskiego, jego kuzynka Andromeda Tonks (później matka Nimfadory Tonks), została wydziedziczona, w przeciwieństwie do swoich sióstr, Narcyzy Malfoy i Bellatriks Lestrange, które podążyły przyjętym przez Blacków schematem. Regulus posunął się nawet tak daleko, że wkrótce po ukończeniu Hogwartu przeszedł na stronę Voldemorta, a jakiś czas potem został śmierciożercą. Syriusz od początku gardził rasistowskim światopoglądem swojej rodziny i w wieku 16 lat uciekł z domu. Byt zapewnił mu jego wuj Alphard, który zostawił mu w spadku własny majątek. Wkrótce po tym rodzina Blacków wyparła się ich obojga, symbolicznie wypalając ich nazwiska z gobelinu przedstawiającego drzewo rodowe.

Naukę w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart rozpoczął w 1971 roku w wieku 11 lat. Podczas Ceremonii Przydziału trafił do Gryffindoru, już wtedy zrywając rodzinną tradycję związaną ze Slytherinem. Zaprzyjaźnił się tam z rówieśnikiem, Jamesem Potterem, w którym od razu odkrył bratnią duszę, wkrótce dołączyli do nich również Remus Lupin i Peter Pettigrew. Syriusz i James zasłynęli w szkole jako nierozłączna para buntowników i żartownisiów. Mimo że ich żarty nierzadko przekraczały granice przyzwoitości, nauczyciele doceniali ich intelekt i talent. Syriusz był jednym z czterech twórców słynnej Mapy Huncwotów i jeszcze przed piątą klasą zdołał nielegalnie opanować na własną rękę wraz z Jamesem Potterem i Peterem Pettigrew spektakularną umiejętność zamieniania się w zwierzę. Niezarejestrowanym animagiem podobnie jak James i Peter pozostał przez całe życie, a formą jaką przybierał był ogromny, czarny pies, skąd wziął się jego szkolny przydomek – Łapa (ang. Padfoot). Trójka przyjaciół dokonała tego, by móc co miesiąc towarzyszyć w czasie pełni cierpiącemu na likantropię Remusowi Lupinowi – pozostając w zwierzęcych postaciach wilkołak był dla nich nieszkodliwy, i łatwiej znosił samotność, izolację i torturujące transformacje.

Uwięzienie i ucieczka[edytuj | edytuj kod]

Syriusz i James po ukończeniu Hogwartu pozostali bliskimi przyjaciółmi. Syriusz był świadkiem i drużbą na ślubie Jamesa i Lily oraz ojcem chrzestnym ich syna, Harry’ego, który urodził się wkrótce po weselu. Kiedy stało się jasne, że Lord Voldemort czyha na życie Potterów, rodzina postanowiła skryć się przy pomocy zaklęcia Fideliusa, Black zaś miał zostać ich Strażnikiem Tajemnicy. Podejrzewając, że w ich bliskim otoczeniu jest zdrajca, Syriusz namówił młode małżeństwo, by w ścisłej tajemnicy uczynili Strażnikiem niepozornego Petera Pettigrew zamiast niego, co miało zapewnić im podwójne bezpieczeństwo. Tydzień po rzuceniu zaklęcia Peter zdradził Potterów, którzy zginęli jeszcze tej samej nocy, a Syriusz został posądzony o szpiegowanie dla Voldemorta. Ogarnięty szałem, postanowił odszukać Petera, który następnego dnia po raz pierwszy i ostatni zdołał go przechytrzyć. Doszło między nimi do starcia na mugolskiej ulicy. Pettigrew zabił zaklęciem dwunastu przypadkowych mugoli i upozorował własną śmierć tak, by dowody wskazywały jednoznacznie na winę Syriusza. Peter uciekł z miejsca zbrodni wykorzystując swoją zdolność do przemiany w szczura, co zmyliło obserwatorów masowego mordu. Po zebraniu zeznań, naocznym świadkom wymazano to zdarzenie z pamięci, a Barty Crouch bez procesu Wizengamotu osadził Syriusza w Azkabanie na dożywocie.

Po dwunastu latach, Syriusz, jako jeden z niewielu więźniów wciąż pozostawał przy zdrowych zmysłach, gdyż, jak potem powiedział, jego niewinność była tak nieprzyjemną i uporczywą myślą, że dementorzy nie mogli mu jej odebrać. Uchwyciwszy się jej jak brzytwy, zdołał zachować trzeźwe myślenie, które wkrótce przerodziło się w obsesję. Wizytujący Azkaban Minister Magii, Korneliusz Knot, powiedział nawet, że Black wyglądał tylko na znudzonego[4] i zostawił mu gazetę, o którą Syriusz poprosił. Na jednym ze zdjęć rozpoznał Pettigrew w jego animagicznej formie szczura na ramieniu Rona Weasleya, który nieświadomie trzymał go jak domowe zwierzątko. Widok ten obudził w Syriuszu żądzę zemsty i po kilku próbach zdołał ponownie przemienić się w psa. Uciekł z Azkabanu w zwierzęcej formie, oszukując dementorów, którzy nie wyczuli jego prostych, psich emocji. Przez rok Syriusz pod postacią psa skutecznie ukrywał się przed ścigającymi go dementorami, aż dotarł Hogwartu, aby zabić Petera i uchronić przed nim syna Jamesa, Harry’ego. Chociaż dwukrotnie udało mu się dostać do zamku, w tym raz do odpowiedniego dormitorium, przez kilka miesięcy Pettigrew pozostawał nieuchwytny. Do finalnej konfrontacji doszło dopiero niemal rok po ucieczce Syriusza, w Hogsemade we Wrzeszczącej Chacie, w obecności Harry’ego Pottera, Rona Weasleya, Hermiony Granger i Remusa Lupina, których Black, potwornie wyniszczony fizycznie i psychicznie, ostatecznie przekonał o swojej niewinności. Severus Snape, który również tego wieczora dotarł do Wrzeszczącej Chaty, nie był świadkiem rozmowy z Pettigrew, gdyż został oszołomiony przez Harry’ego podczas kierowanej zemstą próby pojmania Blacka i Lupina bez udzielenia im możliwości złożenia zeznań. Choć Syriusz i Lupin byli zdeterminowani by zabić Pettigrew, Harry okazał mu litość i kazał zaprowadzić do zamku, żeby oddać go dementorom, gdyż dzięki jego zeznaniom Syriusz mógłby zostać uniewinniony. Niefortunnie jednak wydarzenia te miały miejsce podczas pełni. Lupin, skuty z Pettigrew, przemienił się w wilkołaka, co Pettigrew wykorzystał do kolejnej ucieczki, zaprzepaszczając szanse na oczyszczenie Blacka z niesłusznych zarzutów. Ostatecznie Syriusz zdołał uciec przy pomocy swojego chrześniaka Harry’ego, oraz Hermiony Granger, wciąż jednak jako poszukiwany przez ministerstwo zbieg, za którego głowę wyznaczono nagrodę w postaci tysiąca galeonów.

Ostatnie lata życia[edytuj | edytuj kod]

Przez kolejny rok jego życia, aż do odrodzenia Voldemorta, Syriusz pozostawał na wolności, wciąż ukrywając się przymusowo w psiej postaci, prowadząc z Harrym korespondencję. Po reaktywacji Zakonu Feniksa zaoferował Albusowi Dumbledore na siedzibę główną organizacji swój rodzinny dom przy Grimmauld Place 12, który po śmierci jego matki z całym majątkiem znalazł się prawnie w jego posiadaniu, jako ostatniemu dziedzicowi, spadkobiercy i przedstawicielowi rodu Blacków. Podejrzewając, że Pettigrew opowiedział Voldemortowi o jego animagicznej zdolności, nie mógł już wychodzić na zewnątrz pod postacią psa i został zmuszony do pozostawania w ukryciu i bezczynności. Nienawidził tego domu i gardził jego dziedzictwem, które kojarzył jedynie z przykrymi wspomnieniami, a poczucie nieprzydatności sprawiło, że stał się zgorzkniały i sfrustrowany. Nabrał zwyczaju samotnego upijania się. Harry, dręczony przez Voldemorta, który wdzierał mu się nieustannie do umysłu dał się ostatecznie wciągnąć w pułapkę. Uwierzył w fałszywą wizję, w której Voldemort torturował Syriusza w Departamencie Tajemnic w podziemiach ministerstwa magii i natychmiast ruszył mu na ratunek, gdzie już czekały na niego zastępy śmierciożerców. Syriusz natychmiast wybrał się tam z innymi członkami Zakonu, i doszło do krwawej walki. Po obezwładnieniu kilku przeciwników, Syriusz stoczył w Komnacie Śmierci pojedynek ze swoją kuzynką, Bellatrix Lestrange, który przegrał i chociaż samo zaklęcie, które go trafiło, nie było śmiertelne (wiązka światła zaklęcia była czerwona, a nie zielona, jak avada kedavra), trafiony nim zachwiał się i wpadł za zawieszoną na starożytnym, kamiennym łuku zasłonę. Była ona przejściem ze świata żywych do umarłych, ale ponieważ droga ta prowadziła tylko w jedną stronę, Syriusz stracił życie.

Wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Choć Syriusz pojawia się dopiero w trzecim tomie serii, już w pierwszym zostaje wspomniany przez Hagrida. Motor, na którym Hagrid przywiózł Harry’ego z Doliny Godryka na Privet Drive, był własnością Syriusza.

Jego śmierć ma spory wpływ na Harry’ego, który pośrednio przez swoją lekkomyślną decyzję i ignorowanie rad traci jedyną osobę, którą traktował jak prawdziwą rodzinę. W ostatnich rozdziałach piątego tomu Harry jest doszczętnie zdruzgotany, jednak już na początku szóstego mówi Dumbledore'owi, że Syriusz prawdopodobnie nie chciałby, żeby się zamartwiał i przechodzi nad jego śmiercią do porządku dziennego.

W siódmym tomie Harry znowu wielokrotnie wspomina Syriusza. Duże znaczenie ma dwustronne lusterko, które od niego dostał w piątym tomie. Z tyłu tego lusterka Syriusz przed śmiercią nabazgrał kilkanaście słów (To jedno z dwukierunkowych lusterek. Ja mam drugie. Jak będziesz chciał porozmawiać ze mną, wypowiedz do niego moje imię; pojawisz się w moim lusterku, a ja w twoim. Ja i James używaliśmy ich, kiedy mieliśmy oddzielne szlabany). Harry przebywa też przez jakiś czas w domu przy Grimmauld Place 12 i wchodzi do jego pokoju, wciąż obklejonego szkarłatno-złotymi flagami z godłem Gryffindoru, mugolskimi plakatami motocykli, kobiet w bikini i magicznych fotografiach przedstawiających go z przyjaciółmi. We wspomnieniach przekazanych mu tuż przed śmiercią przez Snape’a, Harry widzi między innymi jedenastoletniego Syriusza i Jamesa w pociągu do Hogwartu. Ponadto Syriusz jest, razem z Remusem Lupinem, Lily Potter i Jamesem Potterem jedną ze zjaw wezwanych przez Harry’ego z zaświatów tuż przed jego własną śmiercią dzięki Kamieniowi Wskrzeszenia. Harry z ulgą odkrywa, że śmierć nie może być aż tak straszna jak ją sobie wyobrażał – duchy jego matki i wszystkich upatrywanych ojcowskich autorytetów przedstawiają postaci niezwykle młode, uśmiechnięte i promienne. Syriusz jawi mu się młodziej niż Harry kiedykolwiek go widział, jest znowu obdarzony bezczelną urodą, trzyma nonszalancko ręce w kieszeniach i twierdzi, że umieranie trwa krócej niż zaśnięcie.

Najstarszy syn Harry’ego nazywa się James Syriusz Potter.

Znaczenie imienia i nazwiska[edytuj | edytuj kod]

W języku greckim seirios oznacza ognisty. Syriusz (zgodnie z tradycją rodziny Blacków nadawania potomkom, zwłaszcza w męskiej linii, imion po gwiazdach i konstelacjach) to też Psia Gwiazda. Black w języku angielskim oznacza czarny. Z imienia i nazwiska Syriusza można wywnioskować, jaką formę przybierał jako animag.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]