Szable Wojska Polskiego 1918–1939

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szable Wojska Polskiego 1918-1939
Autor Janusz Jarosławski
Tematyka Historia Polski
Typ utworu praca historyczna
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data wydania 2019
Wydawca Madex

Szable Wojska Polskiego 1918-1939 – wydana w 2019 roku pierwsza część 1200-stronicowej trylogii poświęconej orężu Niepodległej, projektu realizowanego w ramach obchodów stulecia odzyskania niepodległości oraz odbudowy polskiej państwowości, autorstwa Janusza Jarosławskiego[1].

Treść[edytuj | edytuj kod]

410-stronicowa praca ilustrowana rysunkami, zdjęciami szabel, zdjęciami z epoki oraz dokumentami z Centralnego Archiwum Wojskowego, została wydana pod patronatem Muzeum Wojska Polskiego[2], Muzeum Niepodległości, a także Narodowego Instytutu Wolności[3]. Autor pokazał w niej szable polskiej konstrukcji i produkcji używane w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym, a także oręż pochodzący z państw zaborczych. Publikacja została podzielona na kilka rozdziałów m.in. na poświęcony historii broni siecznej, szabli kawaleryjskiej wzór 1934 - ostatniej polskiej szabli bojowej, a także na rozdział specjalny w którym w szerszym kontekście historycznym zaprezentowane zostały szable polskich dowódców, a także postaci okresu II Rzeczypospolitej[4] – oręż marszałka Józefa Piłsudskiego, marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego, gen. Władysława Sikorskiego, gen. Mikołaja Bołtucia, gen. Stanisława Sosabowskiego, gen. Lucjana Żeligowskiego, gen. Józefa Hallera, gen. Leona Berbeckiego i innych[5]. Opiekę redakcyjną nad projektem trylogii poświęconej orężu Niepodległej sprawuje prof. dr. hab. Wojciech Zabłocki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]