Szafarz zakonu krzyżackiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szafarz zakonu krzyżackiego (niem. der Obersttressler) – zajmował się całym handlem zakonu. Szafarzy było kilku. Najważniejszych, wielkich było dwóch: malborski i królewiecki. Szafarz malborski eksportował za granicę przede wszystkim zboże, królewiecki – bursztyn, len i wyroby z drzewa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan M. Kuczyński - Wielka Wojna z Zakonem Krzyżackim w latach 1409 - 1411, WIH, Warszawa 1980, s. 70, ​ISBN 83-11-06262-5