Szakal czaprakowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szakal czaprakowy
Canis mesomelas[1]
Schreber, 1775
Szakal czaprakowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj wilk
Gatunek szakal czaprakowy
Podgatunki
  • C. m. mesomelas Schreber, 1775
  • C. m. schmidti Noack, 1897
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Szakal czaprakowy (Canis mesomelas) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Występuje w Afryce na południe od Sahary. Wyróżnia się 2 podgatunki[3][1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Schabrackenschakal.jpg

Długość ciała wynosi 45–90 cm, wysokość w kłębie 30,8–41,8 cm, masa 7–13,5 kg.[4] Osobniki występujące na południu kontynentu są większe od kuzynów występujących na północy. Głowa przypomina głowę lisa – ma długie uszy, dość krótki pysk i duże oczy. Uzębienie jak u kojota. Jego ogon i grzbiet są czarne z białymi plamami, boki szarobrązowe, a brzuch żółty.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Żyje samotnie lub w parach. Ciąża trwa około 9 tygodni, liczba młodych 4–6. Występuje licznie, ludzie polują na niego dla skóry.

Jest wszystkożerny. Żywi się gryzoniami, jajami, owadami i padliną.

W niewoli żyje do 14 lat, w środowisku naturalnym do 7 lat.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Canis mesomelas, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hoffmann, M. 2014. Canis mesomelas. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-11]
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis mesomelas. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 października 2009]
  4. Black-backed jackal. Lioncrusher's Domain. [dostęp 2007-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kaleta "Dzikie psy i hieny", Wydawnictwo "Wiedza Powszechna", Warszawa 1998