Szakal pręgowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szakal pręgowany
Canis adustus[1]
Sundevall, 1847[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj wilk
Gatunek szakal pręgowany
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Szakal pręgowany[4] (Canis adustus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Ssaki należące do tego gatunku występują w zachodniej Afryce, Demokratycznej Republice Konga, Somalii, Etiopii, Mozambiku i w Afryce Południowej. Zamieszkuje różne formy sawanny, również w górach do wysokości 2700 m n.p.m. Gatunek ten nie unika człowieka, można go spotkać nawet w centrum miast. Wychowywany od szczenięcia przez człowieka, łatwo się oswaja i niektórymi zachowaniami przypomina psa domowego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samców 65,5–77,5 cm, samic 69–76 cm, długość ogona samców 30,5–39 cm, samic 31–41 cm; masa ciała samców 7,3–12 kg, samic 7,3–10 kg[5]. Samce są nieco większe i cięższe od samic. Grzbiet bladoszary, od nasady przednich kończyn do nasady ogona ciągną się ciemnobrązowe pasy, oddzielone od grzbietu białym obrzeżeniem. Gardło, brzuch i koniec ogona białe.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Odżywianie

Małe ssaki wszystkich gatunków, ptaki, gady, płazy, padlina oraz pokarm roślinny.

Dojrzałość płciowa

Samice po osiągnięciu 1 roku, samce 2 lat.

Rozród

Ciąża trwa średnio 60 dni; w miocie rodzi się najczęściej 2 do 7 ślepych młodych. Szczenięta otwierają oczy po 8-12 dniach. Okres laktacji trwa około 8-10 tygodni. W niewoli żyją 10-12 lat.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się sześć podgatunków szakala pręgowanego[6]:

  • C. adustus adustus Sundevall, 1847
  • C. adustus bweha Heller, 1914
  • C. adustus grayi Hilzheimer, 1906
  • C. adustus kaffensis Neumann, 1902
  • C. adustus lateralis P. L. Sclater, 1870
  • C. adustus notatus Heller, 1914

Status[edytuj | edytuj kod]

Stosunkowo rzadki, lecz niezagrożony wyginięciem. Na początku XX w. gatunek ten został prawdopodobnie przetrzebiony przez epidemię nosówki. Obecnie tępiony w niektórych krajach w akcjach zwalczania epidemii wścieklizny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Canis adustus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C.J. Sundevall. Nya Mammalia från Sydafrika. „Öfversigt af Kongl. Vetenskaps-akademiens Forhandlingar”. 3, s. 121, 1847 (łac. • szw.). 
  3. M. Hoffmann: Canis adustus (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species, 2014. [dostęp 2019-06-30].
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 147. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. C. Sillero-Zubiri: Family Canidae (Dogs). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 418. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis adustus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kaleta „Dzikie psy i hieny”, Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1998