Szakal pręgowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szakal pręgowany
Canis adustus[1]
Sundevall, 1847
Szakal pręgowany
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Canis
Gatunek szakal pręgowany
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szakal pręgowany (Canis adustus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Ssaki należące do tego gatunku występują w zachodniej Afryce, Demokratycznej Republice Konga, Somalii, Etiopii, Mozambiku i w Afryce Południowej. Zamieszkuje różne formy sawanny, również w górach do wysokości 2700 m n.p.m. Gatunek ten nie unika człowieka, można go spotkać nawet w centrum miast. Wychowywany od szczenięcia przez człowieka łatwo się oswaja i niektórymi zachowaniami przypomina psa domowego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 70-80 cm, długość ogona 35-50 cm, masa ciała 6-13 kg. Samce są nieco większe i cięższe. Grzbiet bladoszary, od nasady przednich kończyn do nasady ogona ciągną się ciemnobrązowe pasy, oddzielone od grzbietu białym obrzeżeniem. Gardło, brzuch i koniec ogona białe.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Odżywianie

Małe ssaki wszystkich gatunków, ptaki, gady, płazy, padlina oraz pokarm roślinny.

Dojrzałość płciowa

Samice po osiągnięciu 1 roku, samce 2 lat.

Rozród

Ciąża trwa średnio 60 dni; w miocie rodzi się najczęściej 2 do 7 ślepych młodych. Szczenięta otwierają oczy po 8-12 dniach. Okres laktacji trwa około 8-10 tygodni. W niewoli żyją 10-12 lat.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się sześć podgatunków szakala pręgowanego[3]:

  • C. adustus adustus Sundevall, 1847
  • C. adustus bweha Heller, 1914
  • C. adustus grayi Hilzheimer, 1906
  • C. adustus kaffensis Neumann, 1902
  • C. adustus lateralis P. L. Sclater, 1870
  • C. adustus notatus Heller, 1914

Status[edytuj | edytuj kod]

Stosunkowo rzadki, lecz nie zagrożony wyginięciem. Na początku XX w. gatunek ten został prawdopodobnie przetrzebiony przez epidemię nosówki. Obecnie tępiony w niektórych krajach w akcjach zwalczania epidemii wścieklizny.

Przypisy

  1. Canis adustus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Canis adustus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis adustus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kaleta "Dzikie psy i hieny", Wydawnictwo "Wiedza Powszechna", Warszawa 1998