Szakal pręgowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szakal pręgowany
Canis adustus[1]
Sundevall, 1847[2]
Szakal pręgowany
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj wilk
Gatunek szakal pręgowany
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Szakal pręgowany[4] (Canis adustus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Ssaki należące do tego gatunku występują w zachodniej Afryce, Demokratycznej Republice Konga, Somalii, Etiopii, Mozambiku i w Afryce Południowej. Zamieszkuje różne formy sawanny, również w górach do wysokości 2700 m n.p.m. Gatunek ten nie unika człowieka, można go spotkać nawet w centrum miast. Wychowywany od szczenięcia przez człowieka, łatwo się oswaja i niektórymi zachowaniami przypomina psa domowego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samców 65,5–77,5 cm, samic 69–76 cm, długość ogona samców 30,5–39 cm, samic 31–41 cm; masa ciała samców 7,3–12 kg, samic 7,3–10 kg[5]. Samce są nieco większe i cięższe od samic. Grzbiet bladoszary, od nasady przednich kończyn do nasady ogona ciągną się ciemnobrązowe pasy, oddzielone od grzbietu białym obrzeżeniem. Gardło, brzuch i koniec ogona białe.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Odżywianie

Małe ssaki wszystkich gatunków, ptaki, gady, płazy, padlina oraz pokarm roślinny.

Dojrzałość płciowa

Samice po osiągnięciu 1 roku, samce 2 lat.

Rozród

Ciąża trwa średnio 60 dni; w miocie rodzi się najczęściej 2 do 7 ślepych młodych. Szczenięta otwierają oczy po 8-12 dniach. Okres laktacji trwa około 8-10 tygodni. W niewoli żyją 10-12 lat.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się sześć podgatunków szakala pręgowanego[6]:

  • C. adustus adustus Sundevall, 1847
  • C. adustus bweha Heller, 1914
  • C. adustus grayi Hilzheimer, 1906
  • C. adustus kaffensis Neumann, 1902
  • C. adustus lateralis P. L. Sclater, 1870
  • C. adustus notatus Heller, 1914

Status[edytuj | edytuj kod]

Stosunkowo rzadki, lecz niezagrożony wyginięciem. Na początku XX w. gatunek ten został prawdopodobnie przetrzebiony przez epidemię nosówki. Obecnie tępiony w niektórych krajach w akcjach zwalczania epidemii wścieklizny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Canis adustus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C.J. Sundevall. Nya Mammalia från Sydafrika. „Öfversigt af Kongl. Vetenskaps-akademiens Forhandlingar”. 3, s. 121, 1847 (łac. • szw.). 
  3. M. Hoffmann: Canis adustus (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species, 2014. [dostęp 2019-06-30].
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 147. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. C. Sillero-Zubiri: Family Canidae (Dogs). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 418. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis adustus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kaleta „Dzikie psy i hieny”, Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1998