Szakal złocisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szakal złocisty
Canis aureus[1]
Linnaeus, 1758
Szakal złocisty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Canis
Gatunek szakal złocisty
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szakal złocisty (Canis aureus) nazywany azjatyckim lub pospolitym szakalem – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Występuje w północnej i centralnej Afryce, południowo-wschodniej Europie i południowej Azji do Mjanmy. Jest największym szakalem i jedynym występującym poza obszarem Afryki.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Szakal złocisty osiąga przeciętnie 70–105 cm długości z kolei długość ogona 25 cm. Wysokość mieści się w granicach 38–50 cm w kłębie. Samce ważą 7–15 kg przeciętnie 15% większe od samic.[3] Żyje 7-9 lat na wolności, ale może dożyć nawet 16 lat w niewoli.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwanaście lub trzynaście podgatunków szakala złocistego[4][5]:

Przypisy

  1. Canis aureus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Canis aureus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Golden Jackal. Lioncrusher's Domain. [dostęp 2007-07-31].
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis aureus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 października 2009]
  5. Golden Jackal. Canids.org. [dostęp 2007-08-15].
  6. Eli Knispel Rueness, Maria Gulbrandsen Asmyhr, Claudio Sillero-Zubiri, David W. Macdonald, Afework Bekele, Anagaw Atickem, Nils Chr. Stenseth. The Cryptic African Wolf: Canis aureus lupaster Is Not a Golden Jackal and Is Not Endemic to Egypt. „PLoS ONE”. 6 (1), s. e16385, 2011. doi:10.1371/journal.pone.0016385 (ang.).