Szalejów Górny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szalejów Górny
Kościół św. Jerzego w Szalejowie Górnym
Kościół św. Jerzego w Szalejowie Górnym
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Kłodzko
Wysokość 325-350[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 812[2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-300 Kłodzko
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0853040
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kłodzko
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Kłodzko
Szalejów Górny
Szalejów Górny
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Szalejów Górny
Szalejów Górny
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Szalejów Górny
Szalejów Górny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szalejów Górny
Szalejów Górny
Ziemia50°25′38″N 16°32′43″E/50,427222 16,545278

Szalejów Górny (niem. Oberschwedeldorf)wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko, w zachodniej części Kotliny Kłodzkiej.

Położenie[edytuj]

Szalejów Górny to duża wieś łańcuchowa leżąca w zachodniej części Kotliny Kłodzkiej, pomiędzy Szalejowem Dolnym na wschodzie i Wolanami na zachodzie, na wysokości około 325-350 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj]

Początki Szalejowa Górnego sięgają pierwszej połowy XIII wieku, w 1269 roku istniał tu kościół[3]. W roku 1350 arcybiskup Arnoszt z Pardubic kupił miejscowość a następnie przekazał ją augustianom w Kłodzku[3]. W czasie wojen husyckiech wieś została złupiona, ale szybko podniosła się z upadku[3]. Jako posiadłość ziemska uległa znacznemu rozdrobnieniu, w szczytowym okresie należała do jedenastu właścicieli[3]. W 1527 roku Szalejów Górny przeszedł na własność klasztoru jezuitów w Kłodzku[3]. W roku 1840 były tu: dwór Bibishoff należący do Antona Franza, kościół, szkoła, trzy wytwórnie starki i kilka folwarków[3]. Po 1945 roku Szalejów Górny pozostał dużą wsią rolniczą z dobrze rozwiniętą infrastrukturą, do 1973 roku miejscowość była siedzibą gromady[1].

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[4]:

  • zespół kościoła pw. św. Jerzego, w skład którego wchodzą:
    • kościół parafialny z drugiej połowy XIV wieku, przebudowany w 1683 i w 1765 roku[3],
    • dzwonnica z 1683 roku,
    • mur obronny cmentarza, z pierwszej połowy XV wieku,
    • kaplica z XVIII/XIX wieku
    • budynek bramny z XV wieku, w zachodniej ścianie z wimpergą z głową Chrystusa,
  • pałac z 1916 roku,
  • dom zarządcy folwarku, nr 47, z XVIII/XIX wieku,
  • spichlerz z domem mieszkalnym, nr 64, z końca XVII wieku, przebudowany w XVIII/XIX wieku.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1993, s. 438-442. ISBN 83-85773-06-1.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. a b c d e f g Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 448, 449. ISBN 978-83-89188-95-3.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 4 sierpnia 2012]. s. 68.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]