Szary Wilk (transporter opancerzony)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
„Szary Wilk” – niemiecki transporter opancerzony SdKfz 251 zdobyty przez powstańców z VIII zgrupowanie „Krybar” przy Alei Na Skarpie 14 sierpnia 1944 na 5 dywizji SS Wiking
Sd.Kfz.251 jako Szary Wilk, obchody Święta Niepodległości w Warszawie, 2007
Kpt. Cyprian Odorkiewicz „Krybar” d-ca zgrupowania „Powiśle” (po prawej) na inspekcji po zdobyciu niemieckiego transportera „Szary Wilk” w ogrodach na Okólniku. Por. Wacław Jastrzębowski „Aspira” prezentuje naszywkę SS-mana z dywizji „Viking”.

„Szary Wilk” (wcześniejsze nazwy: „Wiking”, „Jaś”) – nazwa polskiego transportera opancerzonego, użytego w czasie powstania warszawskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Niemiecki półgąsienicowy transporter opancerzony typu Sd.Kfz.251/3 Ausf.D, należący do Dywizji Pancernej SS Wiking został zdobyty 14 sierpnia 1944 przez żołnierzy 2. kompanii por. „Jasia” Jana Jasieńskiego VIII Zgrupowania Krybar. Następnie przekazano go kolumnie motorowej por. Wacława Jastrzębowskiegops. „Aspira”, do plutonu samochodów pancernych por. Jerzego Wernera – ps. „Wydra”. Przez krótki okres nosił nazwę „Wiking” (od jednostki niemieckiej), szybko zmienioną na „Jaś” (od pseudonimu dowódcy kompanii, która go zdobyła).

23 sierpnia 1944, wraz z samochodem pancernym „Kubuś”, „Jaś” został użyty do szturmu na opanowany przez Niemców Uniwersytet Warszawski. Atak ten nie powiódł się, poniósł przy tym śmierć dowódca transportera, plut. pchor. Adam Dewicz – ps. „Szary Wilk”. Po wycofaniu polskich oddziałów, transporter opancerzony został przemianowany na „Szary Wilk”. Wziął następnie udział w kolejnej próbie ataku na Uniwersytet 2 września, również nieudanej. Był używany przez powstańców do 6 września.

Transporter opancerzony „Szary Wilk” został przez powstańców zmodyfikowany poprzez zakrycie odkrytego od góry przedziału bojowego dwiema pancernymi klapami, otwieranymi się na boki. W pozycji zamkniętej tworzyły one dwuspadowy dach. Między krawędziami burt pojazdu a podniesionymi klapami były szczeliny, przez które żołnierze desantu mogli prowadzić ogień z broni strzeleckiej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]