Szczawina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczawina
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Bystrzyca Kłodzka
Liczba ludności (III 2011) 22[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-521
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0851650
Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka
Mapa lokalizacyjna gminy Bystrzyca Kłodzka
Szczawina
Szczawina
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Szczawina
Szczawina
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Szczawina
Szczawina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szczawina
Szczawina
Ziemia50°20′09″N 16°34′29″E/50,335833 16,574722

Szczawina (niem. Neubrunn) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Szczawina powstała w 1870 roku z połączenia dwóch osad leżących na terenie dóbr królewskich: Neuhain założonej w 1570 roku i Sauerbrunn założonej 1578 roku[2]. Pod koniec XIX wieku zaczęto wykorzystywać miejscowe źródła wody mineralnej[2]. Po I wojnie światowej był tu prywatny zakład kąpielowy, a w latach sześćdziesiątych XX wieku zbudowano istniejącą do dzisiaj rozlewnię wody mineralnej "Długopolanka"[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

We wsi jest kilka zabytkowych krzyży przydrożnych, najciekawszy pochodzi z 1809 roku i stoi obok najwyżej położonego domu[2]. Na jego cokole są reliefy z wizerunkami: św. Jerzego, Matki Boskiej Bolesnej i św. Franciszka Ksawerego[2].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu Szczawiny przebiega szlak turystyczny zielony szlak turystyczny z Gorzanowa na Przełęcz Spaloną[2].

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e f Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 449. ISBN 978-83-89188-95-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]