Szczegół sytuacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szczegół sytuacyjny lub szczegół terenowy – w geodezji w Polsce każdy element terenu (powierzchni Ziemi), budowlany lub naturalny (również sztucznie ukształtowana forma terenu), będący przedmiotem pomiaru w pracach geodezyjnych podczas wykonywania pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych.

Geodezyjne pomiary szczegółów sytuacyjnych wykonuje się w nawiązaniu do punktów poziomej i wysokościowej osnowy geodezyjnej[1].

Podział szczegółów sytuacyjnych[edytuj | edytuj kod]

Szczegóły terenowe ze względu na ich charakter i różne wymagania dokładnościowe pomiaru dzieli się na trzy grupy[1]:

I grupa – przedmioty sytuacji terenowej o wyraźnych konturach zachowujących swą niezmienność w okresach wieloletnich, trwale związane z podłożem:

  • znaki i punkty graniczne
  • zastabilizowane znakami trwałymi: punkty osnowy wysokościowej naziemne, punkty podstawowej osnowy grawimetrycznej i punkty wiekowe osnowy magnetycznej
  • budynki, budowle oraz elementy naziemne uzbrojenia terenu

II grupa – przedmioty sytuacji terenowej o mniej wyraźnych i mniej trwałych konturach:

  • ustabilizowane krawędzie budowli ziemnych: nasypów, wykopów, grobli, wałów, przeciwpowodziowych
  • podziemne obiekty budowlane oraz elementy podziemne uzbrojenia terenu
  • urządzenia terenów użyteczności publicznej lub o charakterze zbliżonym jak zieleńców, parków boisk sportowych, drzewa przyuliczne itp.

III grupa – przedmioty sytuacyjne o niewyraźnych obrysach lub małego znaczenia gospodarczego:

  • punkty załamania konturów użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych
  • naturalne linie brzegowe wód płynących i stojących
  • linie podziałowe na oddziały w lasach państwowych

Dokładności pomiarów szczegółów sytuacyjnych[edytuj | edytuj kod]

Geodezyjny pomiar sytuacyjny wykonuje się w sposób zapewniający określenie położenia szczegółu terenowego względem punktów poziomej osnowy geodezyjnej lub pomiarowej, z dokładnością nie mniejszą niż[1]:

  • dla I grupy szczegółów terenowych ± 0,10m
  • dla II grupy szczegółów terenowych ± 0,30m
  • dla III grupy szczegółów terenowych ± 0,50 m

Ponadto nie mierzy się punktów szczegółu terenowego, których odchylenie od linii prostej konturu tego szczegółu sytuacyjnego, ustalonej przez dwa sąsiednie pomierzone punkty, nie przekracza ww. wielkości dla poszczególnych grup[1].

Wysokości charakterystycznych punktów terenowych należy określać względem wysokościowej osnowy geodezyjnej z dokładnością nie mniejszą niż[1]:

  • dla przewodów i urządzeń kanalizacyjnych ± 0,02 m
  • dla obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz pikiet markowanych w terenie ± 0,05 m
  • dla budowli ziemnych, elastycznych lub mierzonych elektromagnetycznie podziemnych obiektów sieci uzbrojenia terenu oraz pikiet niemarkowanych w terenie ± 0,10 m

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.