Szczerba Maglora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szczerba Maglora (ang. Maglor's Gap) – równina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Informacje na jej temat znajdują się w Silmarillionie. Jest zaznaczona i podpisana na mapie Beleriandu dołączonej do tej książki.

Była położona między wzgórzami otaczającymi Himring a wysuniętymi ostrogami gór Ered Luin. Było to najtrudniejsze do obrony, północne wejście do Beleriandu.

Po przybyciu Ñoldorów do Śródziemia obszar ten objął we władanie Maglor. Rządził tam do czasu bitwy Dagor Bragollach (455 rok Pierwszej Ery)[1], kiedy to smok Glaurung zniszczył te ziemie, a Maglor musiał stamtąd uciekać. Najpewniej później „szczerbę” na nowo obsadziły siły elfów, lecz po batalii Nirnaeth Arnoediad (473 rok) nikt już jej nie strzegł. Obszar ten przetrwał do końca Pierwszej Ery, kiedy to uległ (wraz z całym Beleriandem) zniszczeniu podczas Wojny Gniewu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Daty dotyczące Pierwszej Ery podane są za hipotetyczną chronologią tej ery autorstwa Roberta Fostera (Encyklopedia Śródziemia) opracowaną tylko na podstawie Silmarillionu.