Szczodrzeniec rozesłany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczodrzeniec rozesłany
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd różopodobne
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Podrodzina bobowate właściwe
Rodzaj szczodrzeniec
Gatunek szczodrzeniec rozesłany
Nazwa systematyczna
Chamaecytisus ratisbonensis (Schaeff.) Rothm.
Feddes Repert. Spec. Nov. Regni Veg. 53: 143 (1944)[3]

Szczodrzeniec rozesłany (Chamaecytisus ratisbonensis (Schaeff.) Rothm) – gatunek roślin należący do rodziny bobowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Na stanowiskach naturalnych występuje w środkowej i południowej Europie, od nizin do 800 m n.p.m. W Polsce jest pospolity w południowej i środkowej części niżu.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew o wysokości 10-50 cm.
Łodyga
pędy wzniesione lub rozesłane, jedwabisto owłosione.
Liście
skrętoległe, całobrzegie, trójlistkowe o długości 1-3 cm.
Kwiaty
jasnożółte do brązowawych, umieszczone po 2-3 na krótkopędzie. Osadzone bocznie na całej długości pędu. Okres kwitnienia kwiecień-czerwiec, oraz październik.
Owoc
ciemnobrązowe strągi o długości 2-3 cm, z płaskimi, jasnobrązowymi nasionami z elajosomami. Okres owocowania: lipiec-październik.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-12-22] (ang.).
  3. Chamaecytisus ratisbonensis (Schaeff.) Rothm.. W: Plants of the World online [on-line]. kew. [dostęp 2021-03-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Reinhard Wit, Przewodnik Krzewy (Wildsträucher und Wildrosen, bestimmen und anpflanzen), tłum. Stefan Łukomski, wyd. Multico, Warszawa 1997, s. 178.