Szczudłaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczudłaki
Himantopodinae
Selby, 1840
Ilustracja
Przedstawiciel podrodziny – szczudłak czarny (H. novaezelandiae)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd siewkowce
Parvordo Charadriida
Nadrodzina Haematopodoidea
Rodzina szczudłonogi
Podrodzina szczudłaki
Typ nomenklatoryczny

Charadrius himantopus Linnaeus, 1758

Synonimy

Rodzaju:

Rodzaje

Szczudłaki[7] (Himantopodinae) – monotypowa podrodzina ptaków z rodziny szczudłonogów (Recurvirostridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji, Afryce, Australii, Oceanii i Ameryce[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 35–40 cm, długość skoku 87–137 mm, rozpiętość skrzydeł 67–83 cm; masa ciała 112–223 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Himantopus: łac. himantopus, himantopodis „ptak brodzący” obecnie powszechnie utożsamiany ze szczudłakiem zwyczajnym, od gr. ἱμαντοπους himantopous, ἱμαντοποδος himantopodos „ptak brodzący, tyczkowaty”, od ἱμας himas, ἱμαντος himantos „pasek, rzemień”; πους pous, ποδος podos „stopa”[9].
  • Macrotarsus: gr. μακρος makros „długi”; nowołac. tarsus „goleń, noga”, od gr. ταρσος tarsos „podeszwa stopy”[10]. Gatunek typowy: Charadrius himantopus Linnaeus, 1758.
  • Himantellus: rodzaj Himantopus Brisson, 1760; łac. przyrostek zdrabniający -ellus[11]. Korekta nazwy Himantopus Brisson, 1760.
  • Hypsibates: gr. ὑψι hupsi „na górze, wysoki”; βατης batēs „biegacz”, od βατεω bateō „biegać”, od βαινω bainō „iść”[12]. Nowa nazwa dla Himantopus Brisson, 1760 ponieważ Nitsch sądził że nazwa ta jest zajęta.
  • Calobatus: gr. καλοβατης kalobatēs „linoskoczek” (bardziej w znaczeniu „szczudlarz”), od καλως kalōs „lina”; βατης batēs „piechur”, od βατεω bateō „stąpać”, od βαινω bainō „iść”[13]. Gatunek typowy: Charadrius himantopus Linnaeus, 1758.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[7]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. B.G. de Lacépède: Discours d'ouverture et de clôture du cours d’histoire naturelle, donné dans le Muséum national d’Histoire naturelle, l’an VII de la République, et tableaux méthodiques des mammifères et des oiseaux. Paris: Plassan, 1799, s. 18. (fr.)
  2. C.S. Rafinesque: Analyse de la nature, or, Tableau de l’univers et des corps organisés. Palerme: Aux dépens de l’auteur, 1815, s. 219. (fr.)
  3. Ch.L. Nitzsch: Charadrius. W: J.S. Ersch & J.G. Gruber: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste. T. 16. Leipzig: F. A. Brockhaus, 1827, s. 150. (niem.)
  4. R.-P. Lesson: Manuel d’ornithologie, ou description des genres et des principales espèces d’oiseaux. Paris: Roret, 1828, s. 339. (fr.)
  5. Himantopus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-25]
  6. M.J. Brisson: Ornithologie, ou, Méthode contenant la division des oiseaux en ordres, sections, genres, especes & leurs variétés, a laquelle on a joint une description exacte de chaque espece, avec les citations des auteurs qui en ont traité, les noms quils leur ont donnés, ceux que leur ont donnés les différentes nations, & les noms vulgaires. T. 5. Parisiis: Ad Ripam Augustinorum, apud Cl. Joannem-Baptistam Bauche, bibliopolam, ad Insigne S. Genovesae, & S. Joannis in Deserto, 1760, s. 34. (fr. • łac.)
  7. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Himantopodinae Selby, 1840 - szczudłaki (Wersja: 2016-01-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-25].
  8. a b R.A. Hume: Family Burhinidae (Thick-knees). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 345. ISBN 84-87334-20-2. (ang.)
  9. Jobling 2020 ↓, s. Himantopus.
  10. Jobling 2020 ↓, s. Macrotarsus.
  11. Jobling 2020 ↓, s. Himantellus.
  12. Jobling 2020 ↓, s. Hypsibates.
  13. Jobling 2020 ↓, s. Calobatus.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. [dostęp 2020-04-29]. (ang.)