Szczur himalajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczur himalajski
Rattus pyctoris[1]
(Hodgson, 1845)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj szczur
Gatunek szczur himalajski
Synonimy
  • Rattus turkestanicus (Satunin, 1903)
  • Mus rattoides Hodgson, 1845
  • Mus turkestanicus Satunin, 1903
  • Mus vicerex Bonhote, 1903
  • Rattus humiliatus celsus G.M. Allen, 1926
  • Rattus rattus khumbuensis Biswas & Khajuria, 1955
  • Epimys rattus shigarus Miller, 1913
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Szczur himalajski[3] (Rattus pyctoris) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych, występujący w Azji Południowej, Środkowej i na Dalekim Wschodzie[2][4].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten został opisany naukowo w 1845 roku przez B.H. Hodgsona jako Mus rattoides; miejsce typowe to Nepal. Należy do grupy gatunków spokrewnionych ze szczurem wędrownym (Rattus norvegicus). Trzy formy różniące się szczegółami budowy ciała i struktury chromosomowej, opisane dawniej jako gatunki Rattus turkestanicus, R. vicerex i R. rattoides, mogą być podgatunkami szczura himalajskiego[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Szczur himalajski jest szeroko rozpowszechniony, występuje na wysokościach od 1200 do 4250 m n.p.m. w pasie ciągnącym się od chińskich prowincji Junnan, Syczuan i Guangdong, przez północną Mjanmę, Bhutan, północne Indie, Nepal, Pakistan i Afganistan aż po wschodni i środkowy Iran, a także dalej na północ w Tadżykistanie, Kirgistanie, Uzbekistanie i południowo-wschodnim Kazachstanie[2]

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Szczur himalajski ma gęste, kudłate futro, samica ma sześć par sutków, podobnie jak u szczura wędrownego[4].

Szczur himalajski prowadzi naziemny tryb życia, jest spotykany na terenach skalistych, uprawnych i w pobliżu miejsc zamieszkania ludzi[2]. W Kazachstanie udokumentowano, że jest on mniej zależny od środowiska antropogenicznego niż szczur wędrowny i szczur śniady (Rattus rattus), których zasięg występowania wzrósł z rozwojem osadnictwa[4].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Szczur himalajski ma duży zasięg występowania i wykazuje zdolność do adaptacji do zmian środowiska. Nie są znane zagrożenia dla tego gatunku. Nie jest obecny w żadnych obszarach chronionych w Azji Południowej, ale w Chinach występuje w rezerwacie Tongbiguan i prawdopodobnie w innych obszarach chronionych. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje szczura himalajskiego za gatunek najmniejszej troski. W Indiach jest uznawany za szkodnika[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rattus pyctoris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Smith, A.T. & Johnston, C.H. 2016, Rattus pyctoris [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2017-1, DOI10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T19370A22445185.en [dostęp 2017-08-30] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c d Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Rattus pyctoris. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-08-30]