Szczur ryżowiskowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczur ryżowiskowy
Rattus argentiventer[1]
(Robinson & Kloss, 1916)
Szczur ryżowiskowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj szczur
Gatunek szczur ryżowiskowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Szczur ryżowiskowy[3] (Rattus argentiventer) – gatunek ssaka z rodziny myszowatych. Występuje w Indochinach. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 304–400 mm, z czego na ogon przypada 140–200 mm; czaszka liczy 37–41 mm długości. Jest to średniej wielkości szczur o żółtobrązowo-czarnej sierści, niekłującej przy dotyku. Spód ciała porasta szarawa sierść, po bokach biaława. Ogon ma jednolitą brązową barwę[4].

Zasięg występowania[edytuj]

Szczur ryżowiskowy zamieszkuje Indochiny. Występuje w Tajlandii i na Ko Samui, w Kambodży, centralnym Laosie, oraz na Półwyspie Malajskim, Sumatrze, Borneo, Wyspach Kangean i Bali. Oprócz tego zamieszkuje wyspy: Lombok, Sumbawa, wulkaniczną wyspę Sangeang, Komodo, Rinca, Flores, Adonara, Lembata, Alor, Sumba, Timor i Wyspy Tanimbar. Na wschód od Tanimbar występuje na Filipinach (wyspy Cebu, Luzon, Mindoro, Negros, Mindanao) i Celebesie. Raz odłowiono osobnika na Nowej Gwinei[5]. Środowiskiem życia szczura ryżowiskowego są między innymi uprawy ryżowe i obszary trawiaste. Polega głównie na środowiskach pochodzenia antropogenicznego – uprawach i plantacjach. Przedstawiciele gatunku chronią się w podziemnych norach, pod skałami i w kłodach drewna[4].

Pożywienie[edytuj]

Szczury ryżowiskowe są wszystkożerne, zjadają między innymi termity, prostoskrzydłe i inne owady, ślimaki, ryż, nasiona, orzechy, warzywa i owoce[4].

Rozród[edytuj]

Samice R. argentiventer mają 6 par sutków. U szczura ryżowiskowego ruja trwa 4–5 dni. Okres ciąży wynosi blisko 3 tygodnie. Samica buduje gniazdo 3–5 dni przed porodem. Miot liczy 3–8 młodych, w ciągu roku samica może urodzić 1–12 miotów. Po około 15 dniach młode otwierają oczy. Są zdolne do rozrodu w wieku 3 miesięcy[4]. W porównaniu do szczura orientalnego (R. tanezumi), miot jest liczniejszy[6].

Przypisy

  1. Rattus argentiventer, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Rattus argentiventer. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c d Susan Kennedy: Rattus argentiventer. W: Animal Diversity Web [on-line]. University of Michigan, 1999. [dostęp 16 stycznia 2016].
  5. pod red. Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder: Mammal Species of the World. 2005. s. 1465.
  6. Nyo Me Htwea, Grant R. Singletona, Lyn A. Hindsd, Catherine R. Propperb, Vincent Sluydts. Breeding ecology of rice field rats, Rattus argentiventer and R. tanezumi in lowland irrigated rice systems in the Philippines. „Agriculture, Ecosystems & Environment”. 161, s. 39–45, 2012.