Szelomo Ben Ammi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szelomo Ben Ammi
שלמה בן עמי
Ilustracja
Szelomo Ben Ammi (2014)
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1943
Tanger, Maroko Francuskie
Minister bezpieczeństwa wewnętrznego
w rządzie Ehuda Baraka
Okres od 6 lipca 1999
do 7 marca 2001
Przynależność polityczna Partia Pracy, Jeden Izrael
Poprzednik Awigdor Kahalani
Następca Uzi Landau
Minister spraw zagranicznych
w rządzie Ehuda Baraka
Okres od 2 listopada 2000
do 7 marca 2001
Przynależność polityczna Partia Pracy, Jeden Izrael
Poprzednik Ehud Barak
Następca Szimon Peres
Poseł do Knesetu
Okres od 17 czerwca 1996
do 11 sierpnia 2002
Przynależność polityczna Partia Pracy, Jeden Izrael
Szelomo Ben Ammi (2006)

Szelomo Ben Ammi (hebr.: שלמה בן עמי, ang.: Shlomo Ben-Ami, ur. 17 lipca 1943 w Tangerze) – izraelski historyk, dyplomata i polityk. W latach 1999–2001 minister bezpieczeństwa wewnętrznego, w latach 2000–2001 minister spraw zagranicznych Izraela. W latach 1996–2002 poseł do Knesetu z list Partii Pracy, a następnie lewicowej koalicji Jeden Izrael.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 lipca 1943 w Tangerze w ówczesnym francuskim Maroko[1][2]. W 1955 wyemigrował wraz z rodziną do Izraela. Służbę wojskową odbywał w brygadzie Golani, wojsko opuścił w stopniu sierżanta[2].

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Na Uniwersytecie Telawiwskim uzyskał bakalaureat oraz Master of Arts z historii i literatury hebrajskiej, następnie kontynuował studia w na Uniwersytecie Oksfordzkim w St Antony’s College zdobywając tytuł doktorski (Ph.D)[1][2][3].

Poświęcił się karierze naukowej, pracował jako wykładowca. W latach 1978–1990 opublikował pięć książek naukowych, przede wszystkim na temat hiszpańskiego i włoskiego faszyzmu[2]. W latach 1980–1982 był profesorem wizytującym w St Antony’s College. Od 1982 do 1986 kierował Wydziałem Historii Uniwersytetu Telawiwskiego. W 1986 został profesorem. W 1992 był profesorem wizytującym w Woodrow Wilson International Center for Scholars w Waszyngtonie. W 1993 stworzył, a następnie do 1996 stał na czele, The Curiel Center for International Studies na Uniwersytecie Telawiwskim[3].

Kariera dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1987 został pierwszym ambasadorem Izraela w Hiszpanii, pełnił tę funkcję do grudnia 1991. Był w tym czasie członkiem izraelskiej delegacji podczas rozmów pokojowych z Palestyńczykami w Madrycie. W 1993 roku przewodził izraelskiej delegacji na międzynarodowej konferencji ds. uchodźców na Bliskim Wschodzie, która miała miejsce w Ottawie[3].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach w 1996 został wybrany posłem z listy Izraelskiej Partii Pracy. W czternastym Knesecie przewodniczył podkomisji służby zagranicznej, a także zasiadał w komisjach edukacji i kultury oraz komisji wspólnej ds. budżetu obronnego. Był też zastępczym członkiem komisji spraw zagranicznych i obrony. W kolejnych wyborach w 1999 Partia Pracy połączyła siły z partiami Meimad i Geszer tworząc koalicję Jeden Izrael. Ben Ammi uzyskał reelekcję z jej listy, a w Knesecie piętnastej kadencji zasiadał w dwóch komisjach – spraw zagranicznych i obrony oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości[2]. W powołanym 6 lipca 1999 rządzie Ehuda Baraka objął fotel ministra bezpieczeństwa wewnętrznego[4], zastępując na tym stanowisku[5]. 2 listopada 2000 objął również, opuszczone kilka miesięcy wcześniej przez Dawida Lewiego Ministerstwo Spraw Zagranicznych[4]. Był jednym z głównych graczy na serii izraelsko-palestyńskich konferencji pokojowych, w tym szczycie w Camp David[6]. Na obu stanowiskach ministerialnych pozostał do czasu upadku koalicji i zakończenia misji premiera przez Baraka – 7 marca 2001[4]. W kolejnym rządzie następcami Ben Ammiego w kierowanych przez niego resortach zostali odpowiednio Uzi Landau[5] i Szimon Peres[7]. 11 sierpnia 2002 Ben Ammi zrezygnował z zasiadania parlamencie, mandat objął po nim Orit Noked[8].

Późniejsze lata[edytuj | edytuj kod]

Został wiceprzewodniczącym założonego w Madrycie Toledo International Center for Peace[3]. W 2006 rozpoczął współpracę jako publicysta z Project Syndicate[9]. Współpracował także z The Huffington Post[6] i Politico[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma troje dzieci[1].

Zna angielski, hiszpański i francuski[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Lista publikacji[2][9]:

  • The Origins of the Second Republic in Spain (1978)
  • Fascism from Above (1978)
  • Spain between Dictatorship and Democracy (1980)
  • Italy between Liberalism and Fascism (1986)
  • Anatomia de una Transicion (1990)
  • Scars of War, Wounds of Peace: The Israeli-Arab Tragedy (2007)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Shlomo Ben-Ami (1943-) (ang.). Jewish Virtual Library. [dostęp 2017-12-04].
  2. a b c d e f g Szelomo Ben Ammi (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  3. a b c d Shlomo Ben-Ami (ang.). toledopax.org. [dostęp 2017-12-04].
  4. a b c Fifteenth Knesset: Government 28 (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2017-12-04].
  5. a b All Ministers in the Ministry of Police (Internal Security) (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2017-12-04].
  6. a b Szelomo Ben Ammi (ang.). huffingtonpost.com. [dostęp 2017-12-04].
  7. All Ministers in the Ministry of Foreign Affairs (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2017-12-04].
  8. Members of the Fifteenth Knesset (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2017-11-27].
  9. a b Shlomo Ben-Ami (ang.). project-syndicate.org. [dostęp 2017-12-04].
  10. Shlomo Ben-Ami (ang.). politico.eu. [dostęp 2017-12-04].