Szelomo Hillel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szelomo Hillel
שלמה הלל
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1923
Bagdad
Minister bezpieczeństwa wewnętrznego
Okres od 1969
do 1977
Przynależność polityczna Koalicja Pracy
Poprzednik Elijjahu Sason
Następca Chajjim Bar-Lew
minister spraw wewnętrznych
Okres od 1974
do 1974
Przynależność polityczna Koalicja Pracy
Poprzednik Josef Burg
Następca Josef Burg
minister spraw wewnętrznych
Okres od 1977
do 1977
Przynależność polityczna Koalicja Pracy
Poprzednik Josef Burg
Następca Josef Burg
Przewodniczący Knesetu
Okres od 1984
do 1988
Przynależność polityczna Koalicja Pracy

Szelomo Hillel (hebr.: שלמה הלל, ang.: Shlomo Hillel, ur. 23 kwietnia 1923 w Bagdadzie) – izraelski polityk, członek i przewodniczący Knesetu, minister, ambasador.

Urodzony w Iraku, emigrował do Palestyny w 1934.

Był odpowiedzialny za tajną operację wojskową „Ezdrasz i Nehemiasz” w latach 1951-1952, podczas której ewakuowano z Iraku do Izraela 120 000 zagrożonych prześladowaniami irackich Żydów.

Członek Knesetu od 1951 do 1959 oraz od 1969 do 1992, jego przewodniczący w latach 1984-1988. Minister bezpieczeństwa wewnętrznego 1969-1977 oraz dwukrotnie minister spraw wewnętrznych w 1974 i w 1977 roku. W latach 1959-1963 ambasador Izraela w krajach Afryki Zachodniej.

Członek Mapai, a później Koalicji Pracy

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]