Szkło klejone
Szkło klejone, szkło wielowarstwowe, szkło laminowane – rodzaj szkła bezpiecznego, powstającego w wyniku łączenia dwóch lub więcej tafli szkła płaskiego za pomocą specjalnej folii, drutu lub żywicy. Szkło takie nie rozsypuje się po rozbiciu, a w miejscu uderzenia powstaje splot promieniście rozchodzących się pęknięć. Stopień wytrzymałości tych szyb określają klasy O1, O2 – chroniące tylko przed zranieniem – oraz P1, P2 – bardziej odporne na zniszczenie i stanowiące pewne utrudnienie przy próbie ich sforsowania.
Najpopularniejsze szyby bezpieczne (laminowane) są zbudowane z dwóch tafli szkła i jednej lub dwóch warstw folii PVB. Oznacza się je za pomocą odpowiednich kodów – na przykład 33.1 to szyba klasy O2 wytworzona z dwóch tafli szkła, każda grubości 3 mm, i jednej warstwy folii, a 44.2 to szyba klasy P2 złożona z dwóch tafli o grubości 4 mm i dwóch warstw folii PVB.
Stosując odpowiedni rodzaj żywicy lub folii, można uzyskać szyby:
- pancerne
- antywłamaniowe
- kuloodporne
- chroniące przed:
- hałasem
- promieniami UV
- stratami ciepła.
Proces klejenia
[edytuj | edytuj kod]
- Żywicę w postaci ciekłej wlewa się między tafle szklane.
- Kilka warstw szkła przedzielonych folią, po ich umyciu, wysuszeniu i podgrzaniu, kieruje się do autoklawu. Przy ciśnieniu około 12 bar i temperaturze około 130 °C folia rozgrzewa się i trwale przywiera do tafli szkła.