Szkło piankowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szkło piankowe czarne
Granulat szkła spienionego. Bryłki są rozmiaru dużych monet.

Szkło piankowe (zwane również szkłem spienionym) – materiał pochodzenia mineralnego stosowany w budownictwie do izolacji termicznych i akustycznych. Otrzymywany z roztopionego szkła przez dodanie domieszek pianotwórczych. Jest nieprzeźroczyste, odporne na korozję biologiczną i chemiczną, niepalne. W obecności płomieni nie wydziela gazów toksycznych. Produkowane w dwóch odmianach:

  • czarne - struktura o zamkniętych porach, gęstość ok. 140 kg/m3
  • białe - struktura o porach otwartych, gęstość ok. 300 kg/m3

Szkło czarne posiada lepsze parametry izolacyjne i mniejszą nasiąkliwość niż białe, które z kolei cechuje większa wytrzymałość na obciążenia mechaniczne. Zastosowanie szkła piankowego: izolacja fundamentów, ścian, stropów i stropodachów, czasem jako samodzielną ścianę działową lub jako przegrodę ogniową.

Występuje w postaci płyt lub granulatu.

Zobacz też[edytuj]