Szkoła franko-flamandzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szkoła flamandzka – kryterium porządkujące generacje kompozytorów, działających na terenie południowej prowincji Niderlandów w okresie od drugiej połowy XV wieku do lat dziewięćdziesiątych XVI wieku.

Południową prowincją Niderlandów jest Flandria, dlatego często pojęcia „niderlandzki” i „flamandzki” używa się zamiennie. Mówi się także o szkole „franko-flamandzkiej”, gdyż z północnej Francji pochodzi wielu znakomitych twórców tej szkoły.

Przedstawiciele tej szkoły uprawiali technikę, zwaną wokalną polifonią imitacyjną. Polegała ona na prowadzeniu kilku równorzędnych linii melodycznych, przy czym melodia podawana w jednym głosie podejmowana była także przez inne głosy. Występowało także przeimitowanie.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995, s. 268–269. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)