Sznur strzelecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sznur strzelecki - odznaka wyróżniająca żołnierzy Wojska Polskiego II RP, osiągających bardzo dobre wyniki w szkoleniu strzeleckim.

Sznury w 1926 roku[edytuj | edytuj kod]

Sznury strzeleckie

Wprowadzona została wyróżniająca oznaka strzelecka w postaci karmazynowych sznurów naramiennych z chwastami jako nagroda dla strzelców:[1].

  • I stopień dla strzelca celnego — sznur z jednym chwaścikiem,
  • II stopień dla Strzelca wyborowego — sznur z dwoma chwaścikami,

Chwaściki u dołu zamknięte posiadają następujące wymiary: wysokość 4.5 cm., średnica 2.5 cm. Wymiary sznura strzeleckiego i sposób noszenia:

  • długość całego sznura 45 cm.,
  • długość części plecionej 10 cm.,
  • grubość sznura 4 mm.

Sznur zakończony jest z obu stron pętlami do zapinania na guziki i nosi się na lewem ramieniu w ten sposób, że jeden koniec sznura zapina się na drugi od góry guzik kurtki, drugi zaś koniec na guzik ponad ramiennikiem w miejscu wszycia tegoż naramiennika do rękawa. Sznury strzeleckie nosi się na kurtce, w wypadkach zaś noszenia płaszcza na płaszczu.[2]

1931 rok[edytuj | edytuj kod]

Sznury naramienne dla strzelców dobrych i b. dobrych z karabinu

Zmieniono regulamin przyznawania sznurów. Sznur strzelecki wz. 31 składał się z następujących części: sznura właściwego, tworzącego na końcu pętle, a w środku warkocz, jednego, dwóch lub trzech chwastów, jednej nieruchomej przesuwki i baryłki.

a) czerwone, opatrzone chwaścikami i noszone na lewej stronie piersi

  • z jednym chwaścikiem dla „strzelec dobry”
  • z dwoma chwaścikami dla „strzelec bardzo dobry”
  • z trzema chwaścikami dla „strzelec wyborowy

b) granatowe przeplatane żółtym, opatrzone chwaścikami granatowemi i noszone na lewej stronie piersi

  • z jednym chwaścikiem dla strzelców mistrzowskiej kompanii pułku
  • z dwoma chwaścikami dla strzelców mistrzowskiej dywizji

Prawo noszenia sznurów granatowych zawiesza czasowo prawo noszenia sznurów czerwonych, Sposób noszenia sznurów i ich wymiary — dotychczasowe[3]

Wykonanie sznura[edytuj | edytuj kod]

Sznur strzelecki wz. 31. 1. sznur; 2–3. przesuwki; 4. czapeczka; 5. frędzle; 6. baryłka; 7. grzybek
Żołnierz piechoty górskiej noszący sznur strzelecki

Sznury strzeleckie były wykonywane w dwóch barwach: czerwonej i granatowej (przeplatanej żółtymi nićmi).

  • Rdzeń sznura był wykonany z jednoskrętowych nici bawełnianych, a oplecie sznura nićmi merceryzowanymi (technologia sprawiająca, że nici bawełniane uzyskują wysoki, trwały połysk).
  • Przędza rdzenia i opięcia sznura czerwonego była barwy czerwonej (karmazynowej), a przędza rdzenia sznura granatowego była żółta. Przędza opięcia w połowie granatowa i w połowie żółta.
  • Frędzle, czapeczka chwastu, przesuwki i baryłka przy pętli, wykonana ze sznura skręconego z dwóch nitek, z których każda powinna zawierać dwanaście nitek; w sznurach czerwonych były czerwone; w sznurach granatowych czapeczki, przesuwki stałe i baryłki były granatowe, a frędzle w połowie żółte, w połowie granatowe; przesuwki ruchome wykonane ze sznura skręconego z dwóch nitek żółtej i jednej granatowej, z których każda powinna zawierać 12 nitek.
  • Rdzeń chwastu wykonany był z drewna brzozowego i barwiony na czerwono dla sznurów czerwonych lub nie barwiony dla sznurów granatowych.
  • Denko rdzenia chwastu zaklejone tekturą z nalepioną satyną, czerwoną dla sznura czerwonego i żółtą dla granatowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 123.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 24 z 7 września 1926r. poz. 241
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 29 z 21 września 1931r. poz. 370

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej. Warszawa: Tesco, 1989.
  • Zdzisław Żygulski jun, Henryk Wielecki: Polski mundur wojskowy. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988. ISBN 83-03-01483-8.
  • Warunki techniczne materjałów wojskowych – sznury strzeleckie. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Departament Intendentury m. 51./31. 1931