Szop krabożerny
| Procyon cancrivorus[1] | |||
| (G. [Baron] Cuvier, 1798) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
szop krabożerny | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
| Zasięg występowania | |||
Szop krabożerny[4], szop rakojad[5] (Procyon cancrivorus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny szopowatych, blisko spokrewniony z szopem praczem.
Charakterystyka ogólna
[edytuj | edytuj kod]Bardzo podobny do północnoamerykańskiego szopa pracza, ale z ciemnobrązowymi kończynami i stopami. Wyraźne czarne obrączkowanie na ogonie i czarna maska nadają zwierzęciu charakterystyczny wygląd. Sierść jest krótka, włosy sztywne. Na karku włosy układają się w kierunku głowy, która jest szeroka; pysk spiczasty. Uszy są stosunkowo krótkie i białe. Sierść na stronie grzbietowej wygląda, jakby była trochę przybrudzona, na brzuchu jest od białawej do rdzawej. Wydziela bardzo intensywny, charakterystyczny zapach. Zwierzęta żyjące w południowo-wschodniej Brazylii i północnej Argentynie są bardziej podobne do szopa pracza niż osobniki żyjące w Amazonii.
Wymiary
[edytuj | edytuj kod]- Długość ciała bez ogona
- 54–65 cm
- Długość ogona
- 25–38 cm
- Masa ciała
- 3–8 kg
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Od Kostaryki i Panamy na północy do Urugwaju i północno-wschodniej Argentyny na południu, ale tylko na wschód od Andów.
Środowisko życia
[edytuj | edytuj kod]Szop krabożerny zamieszkuje strumienie oraz brzegi rzek i jezior, a także słodkowodne bagna. W niektórych miejscach zwierzę to jest gatunkiem synantropijnym.
Tryb życia
[edytuj | edytuj kod]Szopy krabożerne żyją pojedynczo i są aktywne głównie nocą. Potrafią się dobrze wspinać, jednak przebywają przede wszystkim na ziemi, najczęściej nad brzegami lub w płytkiej wodzie, gdzie poszukują pokarmu.
Pokarm
[edytuj | edytuj kod]Szopy krabożerne żywią się ślimakami słodkowodnymi, małżami, rybami i rakami. Uzupełniają go czasami płazami i owocami.
Rozród
[edytuj | edytuj kod]Na czas rozrodu szopy krabożerne łączą się w pary. Po ciąży trwającej 60–73 dni rodzi się 2–4 młodych o masie urodzeniowej około 70 g.
Długość życia
[edytuj | edytuj kod]Szopy krabożerne żyją od 10 do 14 lat.
- Kladogram na podstawie mtDNA:
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- Kladogram na podstawie cytochromu b
| Procyonidae |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Procyon cancrivorus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Procyon cancrivorus w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 20 września 2009]
- ↑ F. Reid, K. Helgen, J.F. González-Maya, Procyon cancrivorus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015, wersja 2015.2 [dostęp 2015-08-15] (ang.).
- ↑ Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
- ↑ E. Keller, prof. dr J.H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 2. Warszawa: Horyzont, 2001, s. 147. ISBN 83-7227-614-5.
- ↑ Willis i inni, Complete mitochondrial genomes of the Eastern lowland olingo (Bassaricyon alleni), ringtail (Bassariscus astutus), white-nosed coati (Nasua narica), and crab-eating raccoon (Procyon cancrivorus) elucidate the phylogeny of the Procyonidae, „Frontiers in Ecology and Evolution”, 13, 2025, s. 1518714 [dostęp 2025-08-03] (ang.).