Szpic wilczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szpic wilczy
Keeshond 001 U.jpg
Szpic wilczy
Inne nazwy wolfszpic
szpic wilczy niemiecki
keeshond
szpic wilczasty
Chien Loup
Kraj patronacki Niemcy
Wymiary
Wysokość 43-46 cm[1]
Masa 25-29,7 kg[2]
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 4,
nr wzorca 97

Szpic wilczy (Szpic wilczasty lub wolfszpic) − rasa psa należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców europejskich. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych[3]. Typ lisowaty[4].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

W XVIII wieku uważany był za "psa ludu" i symbolizował opór stawiany Wilhelmowi Orleańskiemu[1]. Rasa stanowi rezultat skrzyżowania szpica pomorskiego, samojeda i norweskiego elkhunda.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Szpice te mają krzepkie, średniej wielkości ciało.

Szata[edytuj | edytuj kod]

Sierść jest prosta i twarda w dotyku, podszerstek zaś miękki, gęsty i obfity.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie jest szaro-srebrno czarne (często ogon biały).

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Szpic wilczy jest psem żywiołowym, wesołym i bardzo towarzyskim, lubi dzieci i zabawę. Są psami pojętnymi, ale i upartymi, stąd potrzeba cierpliwości w ich wychowaniu.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Długa sierść szpica wilczego nie wymaga częstego czesania, są narażone na alergie skóry i niedoczynności tarczycy. Wymagają zapewnienia im zajęć ruchowych, kłopotliwe może być ich głośne szczekanie. W wyniku właściwego szkolenia zdobywają dobre wyniki w konkursach posłuszeństwa. Surowość opiekuna prowadzi do agresywnych zachowań psa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b David Taylor: Księga psów. s. 114-115.
  2. Palmer 1995 ↓, s. 35.
  3. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 199.
  4. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 125.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 184. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Joan Palmer: Psy rasowe; 235 ras; pochodzenie rasy, pielęgnacja, szkolenie, przygotowanie do pokazów. Warszawa: Agencja Elipsa, 1995. ISBN 83-85152-709.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.