Szpital Psychiatryczny w Wejherowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Provinzial-Irren-Anstalt in Neustadt/Westpreußen
Państwo  Polska
Miejscowość Wejherowo
Rozpoczęcie budowy 1881
Ukończenie budowy 1883
Położenie na mapie Wejherowa
Mapa konturowa Wejherowa, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Provinzial-Irren-Anstalt in Neustadt/Westpreußen”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Provinzial-Irren-Anstalt in Neustadt/Westpreußen”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Provinzial-Irren-Anstalt in Neustadt/Westpreußen”
Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa konturowa powiatu wejherowskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Provinzial-Irren-Anstalt in Neustadt/Westpreußen”
Ziemia54°36′11,50″N 18°12′51,90″E/54,603194 18,214417

Szpital Psychiatryczny w Wejherowie (niem. Provinzial-Irren-Anstalt in Neustadt/Westpreußen) – szpital działający w latach 1883-1920 w Wejherowie przy obecnej ulicy Jana III Sobieskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Szpital został zbudowany w latach 1881-1883 z przeznaczeniem dla 400 pacjentów z prowincji Prus Zachodnich. Kompleks obejmował kilkanaście budynków mieszczących się przy drodze z Wejherowa do Bolszewa. Na ten cel ofiarowano 25 mórg lasu miejskiego i 160 mórg ziemi prywatnej. Był to drugi tego rodzaju, po Świeciu, nowoczesny zakład w prowincji. W 1893 roku szpital był przepełniony, co było jednym z powodów budowy szpitala psychiatrycznego w Kocborowie[1][2].

Podstawowy personel zakładu liczył 12 osób. Dyrektorem do 1895 r. był dr Kraemer, autor pierwszego drukowanego, bardzo obszernego sprawozdania, swoistej kroniki i monografii zakładu z 1885 r. W ramach kuracji chorzy wykonywali różne prace na potrzeby zakładu, przede wszystkim w ogrodnictwie i rolnictwie (35 ha ziemi), w tym hodowli. W zakładzie zorganizowana była opieka duszpasterska z codziennym nabożeństwem odprawianym na przemian przez ks. proboszcza z Wejherowa i pastora z Redy[2].

Po zakończeniu I wojny światowej i powrocie Wejherowa do Polski, w 1921 roku w dawnych budynkach szpitala powstał Pomorski Krajowy Zakład dla Głuchoniemych. Obecnie mieszczą się w nich Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia Marynarki Wojennej (ul. Sobieskiego 277), Powiatowy Zespół Kształcenia Specjalnego (ul. Sobieskiego 279) i Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (ul. Sobieskiego 279A)[3][4].

Cmentarz[edytuj | edytuj kod]

W lesie za dawnymi budynkami szpitala znajduje się zaniedbany i nieoznaczony cmentarz, mieszczący ponad 800 grobów pacjentów. Cmentarz został założony w 1884 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krótka historia szpitalnictwa w Wejherowie (pol.). Szpital Specjalistyczny im. F. Ceynowy w Wejherowie. [dostęp 2014-11-14].
  2. a b Józef Borzyszkowski, Historia Wejherowa.
  3. Historia niepełnosprawność intelektualnaPowiatowy Zespół Kształcenia Specjalnegpo, www.sosw-wejherowo.pl [dostęp 2017-11-20] (pol.).
  4. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Wejherowie (pol.). [dostęp 2014-11-16].