Szpital im. Franciszka Raszei w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szpital im. Franciszka Raszei
w Poznaniu
Ilustracja
Data założenia 1953
Typ szpitala szpital specjalistyczny
Państwo  Polska
Adres ul. Mickiewicza 2,
60-834 Poznań
Dyrektor lek. med. Elżbieta Wrzesińska-Żak
Oddziały szpitalne 9
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Szpital im. Franciszka Raszei w Poznaniu
Szpital im. Franciszka Raszei
w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Szpital im. Franciszka Raszei w Poznaniu
Szpital im. Franciszka Raszei
w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szpital im. Franciszka Raszei w Poznaniu
Szpital im. Franciszka Raszei
w Poznaniu
Ziemia52°24′48,38″N 16°54′47,65″E/52,413439 16,913236
Strona internetowa

Szpital im. Franciszka Raszei w Poznaniu – zabytkowy szpital zlokalizowany na poznańskich Jeżycach pomiędzy ul. Poznańską i Zacisze (dawnej Posenerstrasse i Habsburgerstrasse).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tablice pamiątkowe związane ze szpitalem

Budynek wzniesiono w latach 1909-1911, według projektu berlińskiego architekta Hermanna Röhde (autora domu handlowego Haase & Co.), z przeznaczeniem na rezerwowy szpital wojskowy. Do I wojny światowej mieściła się tu jednak Ubezpieczalnia Krajowa (Landesversicherungsanstalt). W czasie wojny urządzono szpital wojenny, a w okresie II RP – siedzibę Kasy Chorych. W 1933 znoszono tu ofiary katastrofy kolejowej na pobliskim nasypie. Podczas II wojny światowej w obiekcie mieściła się szkoła podoficerska dla sojuszników III Rzeszy. Po zakończeniu wojny, przez krótki czas, działał w gmachu Powszechny Zakład Ubezpieczeń. Epidemia choroby Heinego-Medina, spowodowała, że w 1951 ponownie zagościł tu szpital – tym razem zakaźny. 9 lipca 1953 przeniesiono do obiektu Szpital Miejski nr 2, wcześniej zajmujący rozproszone budynki w różnych częściach miasta.

Imię Franciszka Raszei nadano jesienią 1953. W latach następnych otwierano różne oddziały specjalistyczne, również w gmachach przyległych (m.in. Katedra i Zakład Medycyny Sportu, Klinika Kardiologii, Oddział Chorób Zawodowych). Ważną jednostką jest jeden z dziewięciu w Polsce Ośrodków Toksykologicznych.

Czerwiec 1956[edytuj | edytuj kod]

Szpital odegrał ogromną rolę podczas Powstania Poznańskiego w 1956. W pobliżu, przy ulicach Kochanowskiego i Dąbrowskiego, toczyły się najcięższe walki uliczne i to do szpitala Raszei właśnie, trafiali ranni z tych okolic. Początkowo rannych kładziono na noszach, a potem, gdy zabrakło miejsc, wprost na podłodze, przed salami operacyjnymi. Część osób zmarła zanim zdążono im pomóc. Budynek został ostrzelany przez komunistów z broni automatycznej. Zmarłych kładziono w garażu należącym do zabudowań gospodarczych szpitala. Wśród nich był Roman Strzałkowski, poległy w pobliżu. W dniu 29 czerwca 1956 obiekt wizytował nieprzychylnie usposobiony komunistyczny minister Jerzy Sztachelski[1].

Heroiczne poświęcenie lekarzy i pielęgniarek upamiętnia tablica umieszczona na elewacji obiektu.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Szpital zbudowany w duchu wczesnej architektury modernistycznej, będącej jeszcze pod silnymi wpływami secesyjnymi. Po wojnie odbudowany niedbale, pozbawiony większości detalu, w tym charakterystycznej, wysokiej wieży nad partią wejściową. W latach 1959-1962 rozbudowany według pojektu Marii Waschko[2].

Tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]

Hol na pierwszym piętrze - główna klatka schodowa
Oddział noworodkowy
Film przedstawiający budynek szpitala

Na elewacji i wewnątrz szpitala znajdują się następujące tablice pamiątkowe:

  • ku czci Powstania Poznańskiego, zamontowana w dniu 28 czerwca 1981, o treści: Szpital ten zapisał się w pamięci Poznaniaków, jako symbol pomocy w cierpieniu i świadek śmierci Bohaterów '56 / w XXV rocznicę,
  • ku czci Franciszka Raszei, o treści: Profesor Uniwersytetu Poznańskiego, Dr Nauk Medycznych, Ortopeda / FRANCISZEK RASZEJA / 1896-1942 / Zamordowany przez hitlerowców w czasie niesienia pomocy chorym w Getcie warszawskim,
  • ku czci dr Alicji Barbary Jurasz, o treści: Pamięci dr Alicji Barbary Jurasz / zamordowanej na stanowisku pracy w dniu 2 lipca 1985 / Niewiarygodne, a jednak prawdziwe - ufundowana przez pracowników ZOZ.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Karoń, Z okien szpitala, w: red. Jarosław Maciejewski, Zofia Trojanowiczowa, Poznański Czerwiec 1956. Materiały do wykorzystania w publikacjach prasowych, Biuro Prasowe MKZ Wielkopolska, Poznań, 1981, s.21-28
  2. Regina Pawuła-Piwowarczyk, Wspomnienie o koleżance Marii Waschko, w: Informator poznańskiego oddziału SARP i Wielkopolskiej Okręgowej Izby Architektów, SARP Oddział w Poznaniu, nr 3/2007, ss.24-25

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Roman Meissner, Szpitale jeżyckie, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2007, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2007, ss.80-81, ISSN 0137-3552
  2. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ​ISBN 978-83-7445-018-8
  3. Atlas architektury Poznania, Janusz Pazder (red.), Aleksandra Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 197, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366.
  4. Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.29, ​ISBN 83-89525-07-0
  5. Marcin Libicki, Poznań - przewodnik, Wydawnictwo Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.221-222, ​ISBN 83-902028-4-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]