Sztuczny zwieracz cewki moczowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sztuczny zwieracz cewki moczowej (AUS) jest to implant służący zastąpieniu funkcji zwieracza cewki moczowej, wszczepiany mężczyznom[1] w celu leczenia nietrzymania moczu.

Fizjologia[edytuj]

Zwieracz cewki moczowej jest mięśniem otaczającym cewkę moczową. Jego rola polega na utrzymywaniu moczu w pęcherzu i zapobieganiu wypływania moczu. Kiedy zwieracz ulega rozkurczowi, pęcherz opróżnia się poprzez cewkę moczową.

Opis[edytuj]

Sztuczny zwieracz cewki moczowej (AUS) jest jednoczęściowym wyrobem medycznym, wszczepianym mężczyznom. Składa się z pompowanego mankietu umieszczanego wokół cewki moczowej i pompki z regulatorem ciśnienia, wszczepianej do moszny[2].

Zwieracz jest wypełniony roztworem sterylnej soli fizjologicznej. Zabieg wszczepiania sztucznego zwieracza cewki moczowej wykonuje się w celu leczenia nietrzymania moczu i poprawy jakości życia pacjenta zapewniając mu trzymanie moczu w trakcie codziennych aktywności. Został stworzony do leczenia ciężkiego nietrzymania moczu, zastępując niewydolny zwieracz cewki moczowej[2].

Zabieg operacyjny[edytuj]

Procedura wszczepienia sztucznego zwieracza cewki moczowej, choć kosztowna, jest w całości refundowana przez NFZ. Metodę tą stosują nieliczne, wyspecjalizowane ośrodki urologiczne zajmujące się implantami urologicznymi, na przykład Oddział Urologii i Onkologii Urologicznej Szpitala Specjalistycznego w Puławach [3]

Zabieg operacyjny jest generalnie bezpieczny. Ryzyka tego typu operacji to:

  • uszkodzenia cewki moczowej (10%)[3] lub pęcherza,
  • infekcji w miejscu implantowanego AUS (10%)[3]
  • trudności w opróżnianiu pęcherza moczowego[2],
  • pogorszenie stopnia nietrzymania moczu,
  • uszkodzenie lub zużycie implantu (10%)[3]. W tym przypadku konieczna jest operacja i usunięcie urządzenia.

Sztuczny zwieracz cewki moczowej pozwala na poprawę trzymania moczu w 96% przypadków[4]. Pierwsze wieloośrodkowe badania w Europie (z udziałem 106 pacjentów) na temat skuteczności implantacji sztucznego zwieracza cewki moczowej(ZSI 375) przedstawiają 91% skuteczność w trzymaniu moczu.[5]

Przypisy

  1. ZSI 375 artificial urinary sphincter for male urinary incontinence: a preliminary study. „BJU International”. DOI: 10.1111/j.1464-410X.2012.11468.x. [dostęp 2014-03-03]. 
  2. a b c Ioannis Vakalopoulos, Kampantais Kampantais, Leonidas Laskaridis, Ioannis Vakalopoulos. New Artificial Urinary Sphincter Devices in the Treatment of Male Iatrogenic Incontinence. „Advances in Urology”. DOI: 10.1155/2012/439372. [dostęp 2014-03-03]. 
  3. a b c d Emil Śledź, Wojciech Dyś, Ireneusz Ostrowski, Janusz Ciechan. Pierwsze implantacje sztucznych zwieraczy cewki moczowej w Oddziale Urologii i Onkologii Urologicznej Szpitala Specjalistycznego w Puławach. „Przegląd Urologiczny”, 2014-02. 
  4. Ireneusz Ostrowski, Janusz Ciechan. Short-term results of implantation of the artificial urinary sphincter Zephyr ZSI 375.. „Central European Journal of Urology”, s. CEJU Supplement 1 2015 page 69-70, 2015. ISSN 2080-4806. 
  5. Preliminary outcomes of the European multicentre experience with the ZSI 375™ artificial urinary sphincter for treatment of stress urinary incontinence in men. Pottek T., Ostrowski I., Ciechan J., Sledz E., Dyś W, Gołąbek T., Przydacz M., Chłosta P., Blewniewski M., Von Heyden B., Neugart F., Carrieri G., Selvaggio O., Iori F. | url = http://www.eusupplements.europeanurology.com/article/S1569-9056(17)30749-2/pdf

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.