Szychowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szychowice
Budynek ochotniczej straży pożarnej w Szychowicach
Budynek ochotniczej straży pożarnej w Szychowicach
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat hrubieszowski
Gmina Mircze
Liczba ludności (2006) 220
Strefa numeracyjna (+48) 84
Kod pocztowy 22-530[1]
Tablice rejestracyjne LHR
SIMC 0895296
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Szychowice
Szychowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szychowice
Szychowice
Ziemia50°40′33,815″N 23°57′47,316″E/50,676060 23,963143

Szychowicewieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Mircze[2][3].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Wieś stanowi sołectwo – zobacz jednostki pomocnicze gminy Mircze[4].

Historia[edytuj]

W latach 1392-1431 wieś należała do hrubieszowskich dóbr królewskich, odebranych książętom bełskim. W 1431 król Władysław Jagiełło przywrócił ją na własność tymże książętom w osobie Ziemowita V, w nagrodę za jego udział w walkach ze zbuntowanym Świdrygiełłą. W wyniku pewnych roszad terytorialnych, wieś wraz z całą włością kryłowską znalazła się na powrót w powiecie chełmskim, a ściślej – enklawie hrubieszowskiej tego powiatu. Jeszcze około 1458 r. potężny możnowładca – Jan Tęczyński, późniejszy kasztelan krakowski, domagał się od książąt bełskich zwrotu wsi, co zostało spełnione już wkrótce potem. Stąd nasuwa się wniosek, iż Tęczyńscy władali wsią już wcześniej, zapewne od ok. 1431 roku. W roku 1546 po możnych Tęczyńskich przejęli ją Ostrorogowie, a w 1642 Radziejowscy.

W I połowie XVIII w. Szychowice należały do Leszczyńskich, zaś w początkach XIX stulecia do Rulikowskich[5], jeszcze w 1905 do Kazimierza Rulikowskiego[6] .

W 1827 r. wieś liczyła 74 domy i 549 mieszkańców. Spis z r. 1921 (wówczas w gminie Kryłów) wykazywał natomiast 116 domów oraz 675 mieszkańców, w tym 11 Żydów i 634 Ukraińców.

II wojna światowa[edytuj]

17 marca 1943 r. oddziały AK oraz batalion Batalionów Chłopskich Stanisława Basaja "Rysia" rozbiły tutejszy posterunek Ukraińskiej Policji Pomocniczej[7]. We wsi na przełomie lat 1943 i 1944 powstał oddział Ukraińskiej Narodowej Samoobrony. Oddział ten prowadził następnie w rejonie wsi działania przeciwko żołnierzom "Rysia". 9 marca 1944 w Szychowicach przebywał oddział UPA przybyły z Wołynia[8].

Wywiad AK uznał Szychowice za jedno z trzech – obok Sahrynia i Łaskowa – miejsc koncentracji ukraińskich partyzantów w powiecie hrubieszowskim. W związku z tym AK zdecydowało dokonać pacyfikacji trzech wsi, aby ich zniszczenie podziałało odstraszająco na Ukraińców[9]. Atak na wsie przeprowadzono 10 marca 1944. Szychowice zostały spalone, we wsi zabitych zostało 137 ukraińskich mieszkańców[10].

Latem 1946 ocalała ludność została zmuszona do wyjazdu do Związku Sowieckiego, osadzono ich w spalonej polskiej kolonii Oktawin[11].

Parafia i cmentarz[edytuj]

Cmentarz prawosławny w Szychowicach

W początkach XX wieku istniała tu drewniana cerkiew z 1767 r., fundacji Antoniego Leszczyńskiego.

We wsi znajduje się cmentarz prawosławny. Murowana cerkiew św. Mikołaja z 1882 została rozebrana w latach 50. XX w.[12], po wysiedleniu ludności ukraińskiej w ramach Akcji „Wisła”.

W Szychowicach urodził się ks. Sergiusz Zacharczuk (1915–1943), proboszcz Nabroża, męczennik prawosławny[13].

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-11-30].
  2. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 18.11.2015]. 
  4. Jednostki pomocnicze gminy Mircze. Urząd Gminy Mircze. [dostęp 2015-11-30].
  5. Bondyra ↓, s. wg indeksu.
  6. Szychowice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom XII (Szlurpkiszki – Warłynka) z 1892 r.
  7. M. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 240.
  8. M. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 291.
  9. M. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 290.
  10. M. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 299 i 302.
  11. Michał Bołtryk, Całe życie pani Kozy, Przegląd Prawosławny Numer 4(214), marzec 2003
  12. Strona diecezji lubelsko-chełmskiej — Ziemia za świątynie
  13. Strona diecezji lubelsko-chełmskiej — Święty kapłan – męczennik Sergiusz (Zacharczuk)

Bibliografia[edytuj]