Szychowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szychowice
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat hrubieszowski
Gmina Mircze
Liczba ludności (2006) 220
Strefa numeracyjna (+48) 84
Kod pocztowy 22-530[1]
Tablice rejestracyjne LHR
SIMC 0895296
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Szychowice
Szychowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szychowice
Szychowice
Ziemia 50°40′33,815″N 23°57′47,316″E/50,676060 23,963143

Szychowicewieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Mircze[2][3].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Wieś stanowi sołectwo - zobacz jednostki pomocnicze gminy Mircze[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1392-1431 wieś należała do hrubieszowskich dóbr królewskich, odebranych książętom bełskim. W 1431 król Władysław Jagiełło przywróci) ją na własność tymże książętom w osobie Ziemowita V, w nagrodę za jego udział w walkach ze zbuntowanym Świdrygiełłą. W wyniku pewnych roszad terytorialnych, wieś wraz z całą włością kryłowską znalazła się na powrót w powiecie chełmskim, a ściślej - enklawie hrubieszowskiej tego powiatu. Jeszcze ok. 1458 r. potężny możnowładca - Jan Tęczyński, późniejszy kasztelan krakowski, domagał się od książąt bełskich zwrotu wsi, co zostało spełnione już wkrótce potem. Stąd nasuwa się wniosek, iż Tęczyńscy władali wsią już wcześniej, zapewne od ok. 1431 roku. W roku 1546 po możnych Tęczyńskich przejęli ją Ostrorogowie, a w 1642 Radziejowscy. W l połowie XVIII w. do Leszczyńskich, zaś w początkach XIX stulecia do Rulikowskich[5]. Jeszcze w 1905 do Kazimierza Rulikowskiego[6] .

W 1827 r. wieś liczyła 74 domy i 549 mieszkańców. Spis z r. 1921 (wówczas w gminie Kryłów) wykazywał natomiast 116 domów oraz 675 mieszkańców, w tym 11 Żydów i aż 634 Ukraińców.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

17 marca 1943 r. oddział BCh “Rysia" rozbił tutejszy posterunek policji ukraińskiej. Powtórnie nastąpiło to 10. III 1944 r. W wyniku ostrych walk wieś została puszczona z dymem. Latem 1946 ludność została zmuszona do wyjazdu do Związku Sowieckiego, osadzono ich w spalonej polskiej kolonii Oktawin[7].

Parafia i cmentarz[edytuj | edytuj kod]

W początkach XX wieku istniała tu drewniana cerkiew z 1767 r., fundacji Antoniego Leszczyńskiego.

We wsi znajduje się cmentarz prawosławny. Murowana cerkiew św. Mikołaja z 1882 została rozebrana w latach 50. XX w.[8], po wysiedleniu ludności ukraińskiej w ramach Akcji „Wisła”.

W Szychowicach urodził się ks. Sergiusz Zacharczuk (1915–1943), proboszcz Nabroża, męczennik prawosławny[9].

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-11-30].
  2. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 18.11.2015]. 
  4. Jednostki pomocnicze gminy Mircze. Urząd Gminy Mircze. [dostęp 2015-11-30].
  5. Bondyra ↓, s. wg indeksu.
  6. Szychowice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom XII (Szlurpkiszki – Warłynka) z 1892 r.
  7. Michał Bołtryk, Całe życie pani Kozy, Przegląd Prawosławny Numer 4(214), marzec 2003
  8. Strona diecezji lubelsko-chełmskiej — Ziemia za świątynie
  9. Strona diecezji lubelsko-chełmskiej — Święty kapłan – męczennik Sergiusz (Zacharczuk)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]